گروه نوشت شهر بزرگ سمپادی ها

توی هواپیما نشسته بود، مقصد هواپیما دوبی بود. در فکرش بود که دخترش در خانه منتظر سوغات است؛ از قبل پول به همراه داشت. اصلاً همه پول آورده بودند مگر می شود که مسافری به سفر برود و پول نبرد مگر اینکه سرباز باشد سربازان احتیاج به پول ندارند. به آنها سر وقت جیره می دهند و خواب و خوراکشان مهیاست ولی او سرباز نبود، جاسوس هم نبود. مردی بود که برای تجارت یا شاید هم تحصیل به دوبی می رفت. لحظه ای تصویری از همسر و فرزندانش از جلوی چشمانش گذشت و بعد…

رسانه ای نداشت تا صدایش را به گوش همه برساند… تا بگوید دیگران دروغ می گویند… اصلاً به فرض هم که داشت او مرده بود چطور حرف می زد؟؟؟

حالا خون او بر دریا جاری بود… جاری هست و خواهد بود! حقش را ندادند، زندگیش را گرفتند و حتی یک معذرت خواهی هم نکردند!

روحش شاد…

(به خانواده همه ی شهدای حادثه ۱۲ تیر تسلیت می گوئیم).