شعرای خودتون

[seyyed]

اول به نام خدا.
به اسم او که اسمش جاودانست    که یادش عاشقی بخش یگانست
همان که من به یاد او بینداخت       همان او که نگاهش صادقانست
اول این بعد شعر اصلی
صدای خنده اش وقتی به گوش من رسید        این دو چشمم در جهان چیزی به جز اوراندید
این دو چشمی که به هرچی در جهان آلوده بود         ناگهان شاداب شد ذهنش دادی سرکشید
شعر اصلی
گوش دادم من به موسیقی قلبم پاره شد        مهدی سهرابی عاشق یک بیچاره شد
من تصور کردم آتصویر زیبای تورا        من نظر کردم همان عکس فریبای توراش
عشق را بیچاره کردم  او تورا هم کم ندید      شد صدای خن ده اش وقت به گوش من رسید...

[seyyed]

میز سنگی
مردمنگی
عشق رافرمانده نازوقشنگی
آن همان فرمانروابود
م.الف بود
مادر افسانه ها بود
ماه ناز و اسم نادر شاه افشار
مهربان و شادو پرکار
جدی و خوش قول و بیدار
هرچه گفتم راست گفتم
هر چه را خدا نگهدار

[damad masoodi]

خیلی بیشتر باید کار کنی

شعر منظوم بیشتر بخون

مر30

[N@Z@NIN]

بدک نبود.
هنوز مونده تا خوب بشعری برادر.............

[Elisa]

هر بیشتر بخونین بهتر مینویسین.
خوب بود.
تلاشتون رو ادامه بدید!

[Rainy_Boy_1995]

ببخشید:
فقط این رپه!
یه کم خوندشنش با بقیه فرق میکنه...

دارم از غصه میمریرمو دلم میگه همش            عجول نباشو بورو عذر خواهی کن ازش
اگه میدونستم اینطوری میشد آخرش              کاری میکردم تا حرفام بشه باورش
اون منو ول کرد تو این بیابان خشک              آیا این حقم پبود ک بهم  کنه پشت؟
نمیدونم شاید همه ی اینا بود تقدیرم          ولی ای کاش میشد دوباره اونو ببینم
بگم تو منو فروختی به قیمت یه دوستی           با این همه ادعا فقط بگو چه طوری تونستی؟
نمیدونم چی شد دلمو پیش تو جا گذاشتم            برا رسیدن به تو رو خواستهام پا گذاشتم
شاید برا بودن کنار تو کم گذاشتم                  اما برا برگشتن تو هم راهی گذاشتم
همه منو به چشم یه دشمن نگا میکنن                   وقتی حرف میزنم بدون دلیلی باهام دعوا میکنن
دوست داشتم همه ی ثانیه ها پیش تو بودم           تو همه ی مهمونی ها و مجلسا کنار تو بودم
اما حیف که این آرزو رفت از دستم               شاید تو این ماجرا فقط من اون آدم پستم

الان تو یه اتاق سرد و خاکیم                قبلا با کی بودمو حالا با کیم؟
تموم روزگارم شده یه فضای تاریک                  ک هرچی میرم جولو جاده میشه باریک
تنها یه راهی مونده برام که اونم ترکه                    اما نه فکر کنم برا من بهترین راه مرگه
که برم و بمیرم از دست این آدما               این گرگای وحشی آدم نما
غم من اینه ک چرا منو ول کردی؟              فکر میکنی با این کارت منو آدم کردی؟
نه اینا همش یه توهم محضه             همش برای اتمام این رابطه ی نحسه!
تو حتی لیاقت اشک های منم نداشتی                 موقع رفتنم انگشترو پیش من جا گذاشتی
ک با این کارت بگی ک ازم خسته شدی                  شایدم دلیلش این بوده ک به یکی دیگه ای وابسته شدی


                         

[soofy]

یه جهان یخ زده یه بوف کور
بایه خالق که بودش زنده به زور
من اسیر این جهان و خالقش
میشه اسممو گذاش زنده به گور

[sahere]

رضا خیلی قشنگ یود من که خوشم اومد فقط چرا این:


ون منو ول کرد تو این بیابان خشک              آیا این حقم پبود ک بهم  کنه پشت؟

با بقیه ش فرق یکنه؟

[Rainy_Boy_1995]

رضا خیلی قشنگ یود من که خوشم اومد فقط چرا این:


ون منو ول کرد تو این بیابان خشک              آیا این حقم پبود ک بهم  کنه پشت؟

با بقیه ش فرق یکنه؟

بعضی جاهاش واقعا ایراد داره!
فعلا سرم شولوغه!
بعد امتحانا بر طرفشون میکنم!

[BLACK EYES]

این دو بیت ماله من نیست ماله یکی از دوتامه گفتم که بزارم به نظرم بهترین بیت شعریه که تا حالا شنیدم:
زانوانم درد را باور ندارد
این نگاه سرد را باور ندارد
خنجر خفته میان سینه ی من
این همه نامرد را باور ندارد

[sahere]

این دو بیت ماله من نیست ماله یکی از دوتامه گفتم که بزارم به نظرم بهترین بیت شعریه که تا حالا شنیدم:
زانوانم درد را باور ندارد
این نگاه سرد را باور ندارد
خنجر خفته میان سینه ی من
این همه نامرد را باور ندارد

خیلی خوشگل بود!!!

[Black Diamond]

خوب بود ولی تمرین بیشتر میخواد

[BLACK EYES]

به نام خدای مرگ
پژواک
من می توانم بشنوم:
صدای پای ظلمت را در شاهراه ابدیت،
صدای شیون باد از مرگ بهار،
صدای پرپر شدن بیابان با این شیون،
صدای آخرین سکوت شبنم،
صدای هاری طوفان ،
صدای شادی سرما ،
صدای قهقه اهریمن،
صدای خشم شب،
صدای حمله ی دشمن،
صدای تیر باران تگرگ،
صدای شنی تانک جنون،
صدای جنگ نور با روزنه ها ،
صدای آخرین گرمای خون،
صدای ستم غربت ،
صدای جیغ غم،
صدای آتشی در جنگل،
صدای آخرین مولکول اکسیژن،
برادر بزرگ خواب می آید،
صدای پای مرگ
                            و دیگر هیچ...
                                            شعر از خودم در زمانی که برای اولین بار مرگ را حس کردم.

اوه اوه عاشقشم واقعا خوشم اومد

[Abdolazimi]

شب ندای دختر صحرا
در نسیم آرام میپیچد
نرم میرقصد
میچرخد
در دل صحرا فرو میریزد:
های مردم گوش بسپارید غریو بی صدایم را
تلخ خندم
گوش بسپارید سکوتم را
من همان آواز آفتاب در میان گندمانم
همان آواز هستم  که اینک بی صدایم
برای چهچهه پنجه ی آفتاب میخواهم
های مردم!
مردم سرزمین داس و گندم
کسی از خانه ی خورشید خبر دارد؟
کسی از شما آن غزل های طلایی را یاد دارد؟
های مردم!
غم سنگین صحرا فریاد میخواهد
مردم سرزمین گم شده فانوس برافروزید
خورشید راه اینجا را می یابد....


نظر بدید لطفن

[sahere]

قشنگ بود
خیلی قشگ بود

[Abdolazimi]

قشنگ بود
خیلی قشگ بود

ممنون
انتقاد؟

[یاسمین کاهنی]

آقا جان این جمعه هم که بی تو گذشت
این بار جواب یاس های پرپرت را چه دهم؟
به گنجشک های سحرخیز که زودتر خوابیدند چه بگویم؟
اگر آب های روان ایستادند تا تو بیایی چه کنم؟
آقا جان برای بچه ها که منتظر محبتت هستند چه بهانه بیاورم؟
به کوه های قد بلند وعده ی کدام جمعه دهم؟
به ابرها بنویسم کی عاشقانه ببارند؟
آقا جان بس نیست؟
کی ظهور می کنی؟
کی چشم های کم سوی مرا روشن می کنی؟
کافی نیست ؟
این اشک ها که بر گونه های دل می نشینند اشک فراق نیست؟
مگر نه این که می آیی
پس زود تر آقا جان
اینجا نه عطر زندگی به مشام می خورد
نه عطر عاطفه
نه لاله می روید نه محبت
مهدی جان آقای من،
بیا که سخت محتاج آمدنت هستیم...

[یاسمین کاهنی]

نمی دانم،چراغ کوچه خاموش است
یا چشمان من سویی ندارد دوست
نمی خواهم بگویم آمدی رفتی
نمی خواهم بدانم زنده ام تا روز دیدارت
نه اشکی دیده ام دارد ،نه آمالی میان سینه ام باقی است
نمی فهم چرا خورشید می تابد
سراغت را که می گیرم
ابری می شود حالم و من آرام می گیرم
بیا مهدی(عج)،بیا جانم به قربانت
که اینجا مردمان از سنگ و فولادند
ایمان واژه ی گنگی است
خوبان سخت بیمارند
بیا عطر محبت را میان کوچه ها آور
بیا باران ببارد نرم وآسوده
بیا ای مژده ی آخر
که بی تابم و بی طاقت

[یاسمین کاهنی]

یاری کنار دلم نیست
اینجا منم و شب تار
آهی به جان و تنم نیست
گاهی به سوزش و سرما
من ،بسته چشم بینام
بینا به روی نبینی
آری تو سبز پوشی
حتی اگر بنیایی
من می رسم به پل باد
آنجا کنار اقاقی
از رهگذر که بپرسم
شاید،اگر،تو بیایی
نوری به صورت من نیست
آتش به جان شده ام من
نرگس به رنگ خودش نیست
سارق به برگ وگلش زد
آه این شب است و سکوتش
حاضر برای همیشه
من می روم که نبینم
شنبه به گریه نشیند
اما به زنبق و میخک
حتی به بلبل و ماهی
بسپارم اشک دو دیده
من می روم تو میایی
روحم به چوبه ی دیوار
جسمم به خاک رمیده
ساعت به اوج تماشا
اما اگر که بیایی
من می روم
که ببینم از خاک کعبه میایی
بویت شنیده ام از یاس
حتی اگر که نیایی

[یاسمین کاهنی]

آب می خواهم من
تشنگی ویران کرد همه ی جانم را ؛
نور می خواهم من
راستی تاریکی حیران کرد چشم گریانم را ؛
من نسیمی خواهم که عبورش از زنبق ها باشد
از میخک ها
من به دنبال بهاری می گردم تا با خود جز لالایی هیچ نیارد
اما...