تعداد پست های محتوایی این تاپیک : 1

نویسنده موضوع: معرفی و تاریخچه رشته های ورزشی  (دفعات بازدید: 2345 بار)

0 کاربر و 1 مهمان درحال دیدن موضوع.

saeed

  • مهمان
معرفی و تاریخچه رشته های ورزشی
« : سپتامبر 10, 2009, 04:16:35 pm »
تاریخچه ی فوتبال
اگرچه اطلاعاتی در مورد ریشه اصلی و حقیقی این ورزش در دست نیست ولی از مطالب جالب و شخصی در مورد تاریخچه آن اطلاع داریم . فوتبال امروزی به تدریج رشد کرده است ولی گفته می شود که نوعی از آن قبل از حضرت مسیح علیهالسلام بازی می شد . در چین نیز نوعی بازی شبیه به فوتبال در 2500 سال قبل از میلاد مسیح وجود داشت .
عکس های مصریان نیز نوعی بازی شبیه به فوتبال را نشان می دهد ولی در یونان یک بازی به نام اسپیشکیروز به طرز جالبی به فوتبال امروزی شبیه است . فوتبال در سال 1894 از کشور برزیل شروع شد . این ورزش به وسیله ی چارلز میلر برزیلی که اجداد او انگلیسی بودند به مردم برزیل معرفی شد.
در سال 1970 مسابقه ای بین ایتالیا و برزیل برگزار شد . هیچ کس تصور نمی کرد که 800 میلیون نفر از مردم جهان ناظر بر اجرای مسابقه باشند . امروزه اکثر مردم جهان به فوتبال بیشتر از سایر ورزشها می پردازند . فوتبال مدرن از کشور انگلستان سرچشمه گرفته است .
در ابتدا اختلافات عقیده ای بسیاری میان علاقمندان راگبی و فوتبال وجود داشت زیرا راگبی با دست و فوتبال با پا اجرا می شد . این مسئله در سال 1863 زمانی که طرفداران فوتبال شروع به اجرای این ورزش توسط پاها کردند اتفاق افتاد . گروه دیگر انجمن راگبی را تاسیس کردند و بالاخره در سال 1871 این دو رشته ی ورزشی کاملا از یکدیگر جدا شدند . از آن زمان به بعد هر دو رشته پیشرفت های شایانی نموده و طرفداران بسیاری پیدا کردند . فدراسیون بین المللی فوتبال در سال 1904 بنیان گزاری شد .این فدراسیون وظیفه دارد که به نحوه ی اجرای مسابقات نظارت داشته باشد . قوانین فوتبال بدون موافقت و تصویب سایر کشورهای عضو فدراسیون تغییر نمی کند . در سال 1920 بازیکنان فوتبال در مسابقات المپیک بلژیک شرکت کردند و در سال 1930 اولین جام جهانی در کشور اروگوئه برگزار شد
فوتبال در دنیا مقابل چشمان مثل جرقه می ماند . در هر جای دنیا این واژه انگلیسی در زبان های بین المللی به سادگی رسوخ کرده . برای این امر دلیل خوبی است چرا که فوتبال مدرن به وسیله انگلیسی ها اختراع شد . ولی وقتی در آمریکا فوتبال گفته می شود . آمریکائیها فوتبال خشونت بار آمریکایی را استنباط می کنند . به هر جهت این لغت باعث اشتباه در درک معنای واقعی آن میان آمریکاییها شده است .
در تاریخ ریشه این ورزش بدین گونه بوده است :
سربازان چینی در حدود 2000 سال پیش ورزشی می کردند که آن را تسوچو (TSUCHU)می نامیدند . تسو یعنی ضربه زدن با پا و چو یعنی توپ یا هر شی گوی مانند .
در روز تولد امپراطور در مقابل کاخ امپراطوری دو تیم در زمین مسابقه ای که گلی به ارتفاع 90 سانتیمتر داشت بازی می کردند که بازیکنان برای سرگرمی امپراطور و دوستان و مهمانان به بازی می پرداختند . یکی از امپراطوران به حدی این بازی را دوست داشت که یکی از اعضای شورای قضایی وقتی از بازی انتقاد کرد دستور داد سرش را از تنش جدا کنند .
600 سال بعد هم ژاپنی ها یک ورزشی شبیه به فوتبال داشتند که آن را کماری (KEMARI) می نامیدند . البته بازی کماری تدافعی تر از تسوچو چینی بوده است . حتی قبل از چینی ها یونانی ها ورزشی اختراع کرده بودند که آن را هارپاستون (HARPASTON) می نامیدند . البته بازی آن با توپی بود که درونش ماسه و یا شن بوده است . وقتی انگلیسی ها به یونان رفتند ورزشی آوردند به نام هارپاستیوم (HARPASTIUM) که آن هم با توپ بازی می شد و این زمینه ای بود تا فوتبال در انگلیس به مدرنی امروز برسد .
هیچکس دقیقا زمان شروع فوتبال را نمی داند و مورخان تا آنجاییکه نوشته اند در روستاهای انگلیسی حدود 1000 سال قبل بازی با توپ وجود داشته است و بعد از مدتی تیم های مختلف روستایی شروع به مسابقه با هم دادند و ظاهرا شیوه بازی طوری بوده است که تیم ها سعی بر این داشتند توپ را (غالبا از سر تو خالی گاو یا چیزهای شبیه به آن بوده است) به منطقه دفاعی حریف برسانند .
( در انگلیس بیش از 200 سال قبل مردم در خیابان ها فوتبال بازی می کردند )
در قرن 14 این بازی به قدری محبوب شد که پادشاه انگلیس آن را غیر قانونی خواند ولی مردم هیچ توجهی به آن نکردند و جذابیت این بازی به حدی بود که با توجه به غیر قانونی بودنش بخصوص میان روستاییان بازی می شد و مقامات مسئول در سال 1572 مجبور به تسلیم در مقابل خواسته مردم شدند و فوتبال را قانونی اعلام کردند .
250 سال بعد طبقه اشراف رفته رفته به این ورزش روی آوردند و از دیدن و بازی کردن فوتبال لذت می بردند و بالاخره بخاطر نفوذی که در طبقه حاکم داشتند و علاقه و تمایلشان به فوتبال باعث شد که تصمیمی برای پیاده کردن یک شیوه کلاسیک در قوانین فوتبال اتخاد نمایند .
در دهه 1800 میلادی مدرسه های معروف انگلیس این ورزش را به عنوان تفریح محصلین در برنامه درسی گنجانیدند ولی تمامی مدارس از یک قانون خاص در فوتبال پیروی نمی کردند . هر مدرسه قانون مخصوص به خود داشت . سپس در سال 1823 فوتبال به صورت معمول رسمیت یافت و در سال های 1848 و 1862 فوتبال در سطح انگلستان یکپارچه شد و حتی کتابی به نام (ساده ترین ورزش) نوشتن شد که مشتمل بر قوانین اصولی فوتبال آن زمان بود .
(در سال 1850 فوتبال به دوردست ترین شهر های دنیا از قبیل مانیلا در فیلیپین و سایر کشور ها رسید )
« آخرين ويرايش: ژوئیه 26, 2012, 12:49:27 pm توسط محمدعليم قبادي »

آفلاین bad boy

  • شهروند صفرکیلوتر
  • ارسال: 1
  • محتوا: 0
  • فعالیت
    خلاقیت
  • جنسيت : پسر
    • Awards
  • محل تحصیل: دبيرستان شهيد بهشتي
تاريخچه ي پرسپوليس
« پاسخ #1 : نوامبر 05, 2009, 02:54:37 pm »
   
از شاهين

شاهين باشگاهي بود که در سال ۱۳۲۱ به دست يک معلم به نام دکتر عباس اکرامي با همکاري و همراهي گروهي از بهترين جوانان کشور که عمدتاً دانشجو بودند ، بنا نهاده شد و مفاخر بزرگي چون اميرمسعود برومند ، امير عراقي ، شکيبي ، فاخري ، انصاري ، دکتر نادر افشار ، مرحوم پرويز دهداري ، حسينعلي کلاني ، جعفر کاشاني ، هميون بهزادي ، حميد شيرزادگان ، و ... تربيت کرده و به جامعه فوتبال يران تقديم نمود .

شاهين داراي ۴۰۲ تيم جوان با ۶۲ شعبه در سطح کشور بود که دکتر اکرامي ين تيم را بر پيه ۳ اصل ( اخلاق ، تحصيل و علم و ورزش ) استوار ساخته بود .

شاهين در آن روزگار ، تنها دفتري بود در ورزشگاه امجديه ( شيرودي فعلي ) که بازيکنانش براي تعليم در آنجا گرد هم مي آمدند . اين باشگاه بري اولين بار آموزش فوتبال را به صورت کتابي و از روي اصول ، شروع کرد و نخستين جزوه آموزشي را که در بر گيرنده اصول ورزش فوتبال بود ، و با استفاده از منابع جهاني تهيه و تنظيم گشته بود ، جهت يادگيري در اختيار اعضاي خود قرار داد .

اين تيم به جهت سيستم و قدرت عجيبي که بازيکنانش در کار حمله داشتند به ندرت اجازه ميداد حريفانش ( حتي بزرگترينشان ) خود را از شکست نجات دهند . ليکن بي درايتي و عدم دور انديشي مديران وقت باشگاه و کج سليقگي و انفعال دستگاه ورزش وقت کشور ، دست به دست هم داد و باعث شد بدليل پاره ي مسائل بعد از بازي ين تيم با تهرانجوان در هفته دهم ( در تاريخ ۱۶/۴/۱۳۴۶ ) اين باشگاه منحل گردد .

در آن بازي ناظم گنجاپور با وارد کردن سه گل در دقيق ۶۱ ، ۶۸ و ۷۵ به درون دروازه تهران جوان اين افتخار را بدست آورد که تا تمام کننده کتاب پيروزي هاي شاهين براي هميشه باشد .

آن روز شاهين در هفته دهم بازي ها با ۱۸ امتياز از ۱۰ ديدار ( در آن زمان باري هر پيروزي ۲ امتياز منظور مي شد ) و ۱۹ گل زده و ۷ گل خورده در صدر و داريي با ۱۶ امتياز در رديف دوم قرار گرفته بود .

اين بازي آخرين بازي شاهين بود در حالي که در ين فصل ، ۳ هفته از بازي هي ين تيم مقابل شهرباني ، ديهيم و تاج ( ۶ تایي ها ! ) باقي مانده بود ، ناگهان با اطلاعيه رسمي سازمان تربيت بدني از تاريخ ۲۰/۴/۱۳۴۶ شاهين منحل گرديد . پس از انحلال شاهين ، بازيکنان آن همچنان يکپارچگي خود را حفظ کردند و حدود يک سال محروميت را با ادامه بازي ها و تمرينات خود در زمين هي خاکي ، سپري نمودند . تا اين که باشگاه هاي مطرح آن روز در صدد جذب اين جوانان بي رقيب بر آمدند و از آن جمله باشگاه پاس خواهان کاشاني ، کلاني و هميون بهزادي بود و بعضي از باشگاه هاي ديگر هم بقيه آنان را مدنظر قرار داده بودند لذا شاهيني ها به تکاپو افتادند تا از تفرق و پراکندگي مجموعه خود جلوگيري به عمل آورند ( از آن جمله مرحوم پرويز دهداري را مي توان نام برد ) و بر آن شدند تا اين مجموعه را در باشگاه پرسپوليس گردهم آورند .
و اما پرسپوليس

پرسپوليس باشگاهي بود که در سال ۱۳۴۲ بدست علي عبده بنا شده بود و در آن رشته هاي بولينگ ، واليبال و بسکتبال فعال بود . عبده از آمريکا به ايران آمده بود و در جامعه ورزشي آمريکا در رشته بوکس صاحب عنوان قهرماني بود ( بابا بوکسور ! ) . عبده مدت ها انديشه ايجاد تيم فوتبال پرسپوليس را با خود داشت و تيم فوتبالي را نيز ايجاد کرده بود که تيمي ضعيف در رده دوم باشگاه هي کشور محسوب مي شد و از اعضاي محبوب و ماندگار آن محمود خوردبين را مي توان نام برد .

پس از انحلال شاهين با درايت امير مسعود برومند و رايزني هاي مرحوم دهداري ، چند تن از بازيکنان قبلي شاهين در ترکيب تيم دسته دومي پرسپوليس قرار گرفته و ترتيب يک مسابقه با تيم جم آبادان ( که در آن زمان تيم صاحب نامي بود ) را دادند و پس از آن تمامي اعضي شاهين به پرسپوليس پيوستند و محبوبيت شاهين بلند پرواز را به پرسپوليس هديه نمودند .

پرسپوليس بهار خود را در آغازين روزهاي سال ۱۳۴۷ با مربيگري دهداري ( کاپيتان پيشين شاهين ) و سرپرستي دکتر برومند آغاز کرد . مطابق مقررات اين تيم مي بايست کار خود را در فوتبال از دسته سوم و يا حداکثر از دسته دوم باشگاه ها شروع کند . اما انحلال چند تيم در اين زمان باعث گرديد تا به جاي مسابقات ليگ يکسري مسابقات رده بندي در سطح باشگاه هاي پايتخت برگزار شود . در آن مسابقات ۴۴ تيم به رقابت پرداختند که ۴ تيم پرسپوليس ، تاج ، عقاب و پاس سرگروه گرديدند .

از آن پس پرسپوليس رسماً وارد مسابقات باشگاهي يران گرديد . اين تيم در سال ر۱۳۴۷ قدرت نمایي کرد و تمام رقيبان را پشت سر گذاشت و به عنوان قهرمان باشگاه هي تهران ، جهت شرکت در در مسابقات آسييي تيلند عازم بانکوک گرديدند .

در سال ۱۳۴۸ کارخانه ايران ناسيونال با مديريت خيامي ( از طرفداران تيم شاهين ) تازه تاسيس گرديده بود و تيم فوتبال ضعيفي هم داشت ، ( علي پروين هم از جمله بازيکنان اين تيم بود ) در اين زمان ( ۱۳۴۸ ) فکر تبليغ محصول اين شرکت ( پيکان ) با استفاده از محبوبيت تيم شاهين ، خيامي را بر آن داشت تا مذاکراتي با چند تن از شاهينيي سابق انجام داده و آنان را به تيم پيکان دعوت نمايد . با رفتن آنها افراد باقي مانده نيز راهي جز پيوستن به ايشان نديدند . لذا تمامي بازيکنان شاهين ( به جز عزيز اصلي ، دروازبان شاهين ) به پيکان مهاجرت کردند و در ين سال عنوان قهرماني باشگاه هي ايران را از آن پيکان نمودند و در همين سال پيکان به جاي تيم ملي در تورنمنت جام دوستي نيز شرکت کرده و در بين ۵ تيم مقام نخست را از آن خود کردند .
لازم به ذکر است که در اين زمان پيکان در برابر پرسپوليس با تک گل علي پروين و با نتيجه يک بر صفر پرسپوليس را شکست داد .
پرسپوليس در غياب شاهيني ها با تصاحب ۱۲ امتياز در رده يازدهم قرار گرفتند . حضور در پيکان بيشتر از ۱ سال به طول نيانجاميد و مجدداً بازيکنان در سال ۱۳۴۹ به خانه خود برگشتند و قهرماني اولين دوره ليگ تخت جمشيد در سال ۱۳۵۰ را از ان خود کردند . پرسپوليس در 5 دوره برگزاري ليگ تخت جمشيد ، با کسب دو قهرماني ( ليگ اول و سوم ) و سه نائب قهرماني ، به عنوان پرافتخارترين باشگاه کشور شناخته شد .

با وقوع انقلاب اسلامي ، اين تيم دچار بحران نفرات گرديد و بازيکنانش بکلي عوض شدند و تعداد بسيار اندکي از بازيکنان قديمي باقي ماندند . ليکن برگزاري مسابقات جام شهيد اسپندي در سال ۱۳۵۸ و ديگر مسابقات ، باعث گرديد تا بازيکنان مستعد و جوان کشور نگذارند اين باشگاه بلند آوازه از رونق بيفتد .

باشگاه پرسپوليس در سال ۱۳۶۵ تحت پوشش بنياد مستضعفان و جانبازان قرار گرفت که نام آن به (( آزادي )) تغيير دادند . ليکن پس از مدت زمان اندکي بنياد از اداره اين باشگاه خودداري کرد و در اين زمان با توجه به موقعيت اين باشگاه ، سازمان تربيت بدني ، خود اداره آن را عهده دار گرديده و نامش را نيز به (( پيروزي )) تغيير دادند که تا کنون نيز با همين نام در ميادين ورزشي حضور مي يابد . البته اين تيم براي هواداران پر شمار اين تيم همان پرسپوليس است .

(( لازم به ذکر است که طبق ليستي که از سوي کنفدراسيون فوتبال آسيا ارائه شد ، پرسپوليس به عنوان پرطرفدارترين تيم آسيا انتخاب شد . داليان چين و الهلال عربستان هم در مکان هاي بعدي قرار گرفتند . ))

بازیکنان موفق باشگاه

بسیاری از بازیکنان نامدار فوتبال ایران از سال ۱۹۹۴ تاسال ۲۰۰۱ یا بازیکن این تیم بودند و یا توسط این تیم یه فوتبال آسیا و جهان معرفی شدند. این بازیکنان بزرگ عبارتند از:

۱- علی پروین
 

اما شاید نامدارترین و مشهورترین بازیکن پرسپولیس در طول تاریخ(علی پروین)باشد که بعدها در سمت مربیگری پرسپولیس را بارها قهرمان لیگ های مختلف ایران کرد.حتی تماشاگران پرسپولیس به او لقب سلطان را داده اند.
(( در مورد علی سلطان چیزی نمیگم چون یه تایپیک جداگانه میخواد ))

۲- علی دایی
 

پس از مصدومیت شدید او در بازی مقابل بحرین با تلاش خود و یاری باشگاه پرسپولیس از مصدومیت خلاص شد وبا بازیهای درخشان خود درلیگ ۱۳۷۵ باعث قهرمانی پرسپولیس شد و از طریق پرسپولیس به لیگ قطر و از آنجا به فوتبال بوندسلیگا در آلمان راه یافت و در آنجا به ترتیب در تیمهای آرمینابیلفلد, بایرن مونیخ, هرتابرلین بازی کرد و سپس به الشباب امارت آمد و پس از یک سل حضور در امارات به ایران آمد و در پرسپولیس و صباباتری و سایپا مشغول به بازی شد, علی دایی بعد از سالها حضور در میادین فوتبال به عرصه مربیگری روی آورد و مربیگری را از تیم سایپا شروع کرد که در اولین سال مربیگریش توانست این تیم رو قهرمان ایران کند و این دلیلی شد تا علی دایی سرمربی کنونی تیم ملی ایران لقب بگیرد.

۳- احمدرضا عابدزاده
 

احمد در سال ۷۱ به تیم سپاهان اصفهان رفت و بعد در سال ۱۳۷۳ به تیم پرسپولیس تهران منتقل شد و از دوم دی ماه ۱۳۷۳ رسما به حفاظت از دروازه پرسپولیس تهران پرداخت. وی دارای ۷۸ بازی ملی و۵۲ گل خورده می‌باشد که از این جهت یک رکورد جالب توجه‌است. وی در بازی‌های مقدماتی جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه یکی از ارکان موفقیت تیم ملی فوتبال ایران در راه صعود به جام جهانی بود. اوج شهرت احمد رضا در بازی‌های آسیایی ۱۹۹۰ پکن اتفاق افتاد که با وجود آسيب ديدگي از ناحيه ي انگشتان دست، با مهار ۳ پنالتی در فینال مسابقات در برابر کره شمالی ایران را به قهرمانی آسیا رساند, احمد هم اکنون مربی دروازبانان پرسپولیس را عهده دار هست.

۴- کریم باقری
 

یکی از متعصب ترین بازیکنان تیم پرسپولیس کسی نیست جزء کریم باقری که دوران موفقی در پرسپولیس داشته که از طریق این تیم به لیگ بوندسلیگا و لیگ امارات رفته و جزء اولین لژیونرهای ایران لقب گرفت, او در فصل ۸۶ - ۸۷ به عنوان بازیکن اخلاق لیگ برتر ایران لقب گرفت, کریم با درخشش خود در بازیهای لیگ هشتم و گلزنیهای پیاپی برای پرسپولیس, علی دایی سرمربی وقت تیم ملی را مجاب به دعوت کردن او به تیم ملی شد که کریم بعد از ۷ سال دوری به تیم ملی بازگشت.

۵- خداداد عزیزی
 

درسال ۱۳۷۵ به عنوان یار کمکی به همراه پرسپولیس در مسابقات جام باشگاههای آسیا شرکت کرد و بازیهای درخشانی برای پرسپولیس انجام داد و باعث صعود پرسپولیس به مرحله نیمه نهائی شد او که در مرحله اول جام ملتهای ۱۹۹۶ در ترکیب تیم ملی نبود با این بازیهای درخشانش به تیم ملی دعوت شد.

۶- مهدی مهدوی‌کیا
 

او درسن ۱۶ سالگی به عضویت پرسپولیس در آمد و جوان ترین بازیکن تاریخ فوتبال پرسپولیس شد, او تا سال ۱۳۷۷ در پرسپولیس بازی کرد و بعد به بوندسلیگا رفت و مورد توجه تیم بوخوم قرار گرفت و بعداز یکسال به تیم هامبورگ پیوست, مهدی آقدر خوش درخشید که هواداران هامبورگ به او لقب موشک ایرانی را دادند, مهدی بعد از ۹ سال حضور در هامبورگ به علت اختلافاتی که با مربی تیم داشت به آینتراخت فرانکفورت رفت و در حال حاضر هم در این تیم بازی می کند.

۷- علی کریمی
 

علی پروین او را از لیگ منطقه‌ای به باشگاه پرسپولیس آورد و در اولین دقایق ورود خود در لیگ آزادگان برای پرسپولیس هنرنمایی کرد و گل زد. و در اولین روزهای حضورش در پرسپولیس به تیم ملی دعوت شد. او بعد از پرسپولیس به لیگ امارات رفت و در تیم الاهلی امارات مشغول بازی شد و پس چند سال حضورش در این تیم نظر کادر فنی تیم بایرن مونیخ آلمان به خود جلب کرد که پس از تست در این تیم با مبلغی کلان راهی آلمان شد. او در این تیم دوران خوبی را سپری نکرد که در نهایت منجر به جدایی او از این تیم و ثبت قراردادی بالغ بر ۴.۵ میلیارد تومان راهی تیم السلیسه قطر شد که در این تیم با مسئولان به مشکل خورد و پس از جدایی از این تیم در شهریور ماه سال ۱۳۸۷ به خانه شروع خود یعنی پرسپولیس بازگشت.


افتخارات باشگاه

پرسپولیس تهران پرافتخارترین تیم باشگاهی فوتبال در ایران است. تعدادی از افتخارات کسب شده توسط این تیم در ذیل آمده‌است:[۳]
خداد عزیزی که در آن زمان عضو باشگاه بهمن سابق بود ولی توسط پرسپولیس به فوتبال آسیا معرفی شد.
پرسپولیس تنها تیم فوتبال در آسیا است که سه مرد سال فوتبال آسیا (علی دایی، مهدی مهدوی‌کیا، علی کریمی) رامعرفی کرده‌است.
تنها تیمی که در لیگهای ایران توانسته یک فصل را بدون شکست پشت سر بگذارد.

مقام‌های قهرمانی و نایب قهرمانی کسب شده توسط پرسپولیس عبارتند از:

قهرمان هفتمین دوره لیگ برتر ایران ۱۳۸۷

نایب قهرمان جام حذفی ایران ۱۳۸۵

قهرمان اولین دوره لیگ برتر ایران ۱۳۸۱

مقام سوم جام باشگاه‌های آسیا ۱۳۸۰

نایب قهرمان لیگ آزادگان کشور ۱۳۷۹

قهرمان لیگ آزادگان کشور ۱۳۷۸

مقام سوم جام باشگاه‌های آسیا ۱۳۷۸

نایب قهرمان لیگ آزادگان کشور ۱۳۷۷

قهرمان لیگ آزادگان کشور ۱۳۷۷

مقام سوم جام باشگاه‌های آسیا ۱۳۷۵

قهرمانی لیگ آزادگان کشور ۱۳۷۵

مقام چهارم جام باشگاه‌های آسیا ۱۳۷۴

قهرمان لیگ ازادگان ۱۳۷۴

مقام چهارم لیگ آزادگان ۱۳۷۳

نایب قهرمان لیگ کشور ۱۳۷۲

نایب قهرمان سومین دوره جام در جام آسیا ۱۳۷۱

قهرمان سوپرجام تهران ۱۳۷۱

نایب قهرمان لیگ ازادگان ۱۳۷۱

قهرمان جام حذفی کشور ۷۱-۱۳۷۰

مقام سوم در لیگ ازادگان ۱۳۷۰

قهرمانی جام حذفی ایران ۱۳۷۰

نایب قهرمانی در فوتبال دسته اول تهران ۱۳۷۰

قهرمان اولین دوره جام در جام آسیا ۷۰-۱۳۶۹

قهرمانی در فوتبال دسته اول تهران ۱۳۶۹

نایب قهرمان اولین دوره لیگ آزادگان ۱۳۶۸

قهرمان باشگاه‌های دسته اول تهران ۱۳۶۸

قهرمان باشگاه‌های دسته اول تهران ۱۳۶۷

قهرمان جام حذفی ایران ۱۳۶۶

قهرمان جام حذفی تهران ۱۳۶۶

قهرمان فوتبال باشگاه‌های دسته اول تهران ۱۳۶۶

قهرمان فوتبال باشگاه‌های دسته اول تهران ۱۳۶۵

نایب قهرمان جام باشگاه‌های دسته اول تهران ۱۳۶۲

قهرمان جام باشگاه‌های تهران ۱۳۶۱

قهرمان جام حذفی تهران ۱۳۶۱

قهرمان جام وحدت ۱۳۶۰

نایب قهرمان جام حذفی تهران ۱۳۶۰

قهرمانی در لیگ دسته اول تهران ۱۳۶۰

قهرمان جام شهید اسپندی ۱۳۵۸

نایب قهرمان ششمین دوره لیگ تخت جمشید ۱۳۵۷

نایب قهرمان پنجمین دوره لیگ تخت جمشید ۱۳۵۶

نایب قهرمان چهارمین دوره لیگ تخت جمشید ۱۳۵۵

قهرمان سومین دوره لیگ تخت جمشید ۱۳۵۴

نایب قهرمان دومین دوره لیگ تخت جمشید ۱۳۵۳

قهرمان اولین دوره لیگ تخت جمشید ۱۳۵۲

نایب قهرمان جام باشگاه‌های تهران ۱۳۵۰

مقام سوم لیگ منطقه‌ای ایران ۱۳۵۰

نایب قهرمان باشگاه‌های تهران ۱۳۵۰

قهرمانی مسابقات مقدماتی جام منطقه‌ای ۱۳۵۰

نایب قهرمانی جام حذفی ایران

 :روانی:

آفلاین sky girl

  • مومیایی شهر
  • *
  • ارسال: 2424
  • محتوا: 14
  • فعالیت
    خلاقیت
  • جنسيت : دختر
    • Awards
پینگ پنگ
« پاسخ #2 : نوامبر 19, 2009, 09:21:18 pm »
مطالب مهم در مورده ورزش پینگ پنگ



طريقه راكت گيري

روش هاي راكت گيري : شيك هند  shake hand  (مثل دست دادن) و پن هولدر pen hold (قلمي)
بيشتر بازيكنان خوب دنيا شيك هند هستند و از 8  قهرمان دنيا تنها يكي پن هولد است .
 

فاكتور هاي آمادگي جسماني

 
تمام فاكتورهاي آمادگي جسماني از قبيل قدرت سرعت استقامت چابكي انعطاف پذيري در اين ورزش داراي اهميت هستند .و براي آماده كردن بك تيم براي مسابقات نياز به 8 هفته تمرينات آماده سازي عمومي وجود دارد .
 

استعداد يابي

كساني كه داراي قد متوسط و مچ پا و دست باريك هستند و هر چه فاصله خط كمري در حالت ايستاده از ميز بيشتر باشد از نظر فيزيكي براي اين رشته ورزشي مناسب تر هستند .

 

سن شروع مي تواند از 6 سالگي باشد اما بايد قد نو آموز مناسب باشد و تمرين هاي پايه را شروع كند .در اين مرحله بچه ها مسابقه نمي دهند و از 8 سالگي به بعد آنها حق شركت در مسابقه دارند .

براي گارد اوليه بايد ابتدا كمر خم شود و بعد زانو زيرا در غير اين صورت باعث قوزي شدن بازيكن مي شود .


تغذيه


در دوره آمادگي جسماني بايد از رژيم پر كربو هيدرات و تمام گروههاي غذايي را مورد استفاده قرار دهيم و در صورتيكه يك هفته به مسابقه زمان داريم  بايد 3 روز اول هفته خوردن كربو هيدرات را قطع كنيم و شدت تمرين را بالا ببريم (روزه كربو هيدرات ) ودر 3 روز بعد تمرين ملايم همراه با مصرف زياد كربو هيدرات . با اين كار انرژي را ذخيره سازي مي كنيم .


صبحانه در روز مسابقه : 4 ليوان مايعات كه مي تواند شامل آب ميوه طبيعي  چاي شير و آب باشد .و كره عسل پنير تخم مرغ  برشتوك  و كورن فلكس هاي موجود در بازار و . . . و صبحانه بايد دو و نيم ساعت  قبل ازمسابقه صرف شود در غير اين صورت به موقع تبديل به انرژي نمي شود .
 

Golden time
 

زمان طلايي براي بهترين باز دهي از نظر تغذيه تا نيم ساعت بعد از مسابقه است كه در اين زمان 50درصد انرژي از دست رفته با خوردن يك كربو هيدرات زود جذب مثل پولكي و قيصي يا ميوه هاي خشك ديگر و ماست ميوه اي و سوپ و بستني و... بر مي گردد.

 

سيستم انرژي

سيستم انرژي شامل هوازي كه آزاد شدن انرژي در حضور اكسيژن است و بي هوازي كه بدون حضور اكسيژن است و خود شامل سيستم لاكتيك و فسفاژن است .
در تنيس روي ميز هر رالي (زماني كه توپ در جريان بازي است ) حدود 10 ثانيه طول مي كشد  و سيستم غالب انرزي بي هوازي و از نوع فسفاژن است زيرا در اين سيستم طي 5 تا 10 ثانيه انرژي آزاد ميشود و البته ممكن است در تمرينات كه ضربه زدن به صورت متوالي انجام ميشود وارد سيستم لاكتيك و حتي هوازي شويم .

آفلاین مهدی عبدی فرزانه

  • شهروند ریش سفید
  • *
  • ارسال: 1034
  • محتوا: 1
  • فعالیت
    خلاقیت
  • جنسيت : پسر
    • Awards
تنیس
« پاسخ #3 : ژوئن 07, 2010, 09:34:42 pm »
تِنیس ورزشی راکتی است که بین دو نفر (تنیس تک نفره) یا بین دو تیم دونفره (دوبل) بازی می‌شود. هر بازیکن راکتی دارد که دارای صفحه‌ای از شبکه توری است. بازیکن با این راکت ، توپی لاستیکی با پوشش نمدی را به زمین حریف پرتاب می‌کند. بازیکنی (یا تیمی) که زودتر امتیاز نهائی را به دست آورد برنده‌است.

این ورزش ابتدا در بریتانیا و بیشتر میان اشراف‌زادگان رایج شد و سپس به سایر کشورهای انگلیسی زبان رفت و اکنون در همه کشورها بازی می‌شود.

تنیس از ورزش‌های المپیک است. در برخی از کشورها به آن تنیس میدانی می‌گویند تا از ورزش دیگری بنام تنیس شاهی که در سالن و در زمینی با ابعاد متفاوت بازی می‌شود و همچنین تنیس روی میز (که در برخی کشورها با نام پینگ پنگ) متمایز گردد.

تاریخچه
تا آنجا که شواهد تاریخی در این مورد نشان می‌دهد، ورزش تنیس طی قرون دوازده و سیزده میلادی ابتدا در کشور فرانسه ابداع شد. اما ارائه جدی این ورزش در سال ۱۸۷۲ بود که سرگرد هاری جم این ورزش را در شهر لمینگتن (انگلستان) به مردم معرفی کرد. در آن زمان مقررات و خصوصیات این ورزش با آن چه اکنون می‌بینیم تفاوت بسیار داشت. در سال ۱۸۷۷ (میلادی)، اولین بار در دنیا مسابقات تنیس با مقررات و قوانین بخصوصی در زمین‌های تنیس «باشگاه تنیس و کروکت ال انگلند» ویمبلدون برگزار گردید، محلی که هم اکنون بزرگ‌ترین مسابقات تنیس دنیادر آن برگزار می‌شود.به طور كلی تنيس اصلی‌ترين ورزش راکتی است . ورزش هایی چون پينگ پنگ، گلف و بدمينتون از تنيس منشاء گرفته‌اند.

زمین های تنیس
زمین خاکی یا تنیس خاکی
زمین چمن
سالن تنیس یا Indoor
زمین آسفالت (نوع بسیار نرم آسفالت ورزشی) یا Hard Court
راکت تنیس
راکت تنیس از بخش های زیر تشکیل شده است :

صفحه یا Head
زه یا String
دسته یا Grip
معیار انتخاب راکت تنیس
۱. اندازه صفحه یا Head Size

۲. سایز دسته یا Grip Size

۳. وزن راکت

۴. طول راکت

۵. عرض Beam

۶. میزان کشش زه یا String Tension

رویدادهای اصلی ورزش تنیس
چهار مسابقه بزرگ جهانی که مجموعا به گرند اسلم معروف هستند و هر سال برگزار می‌شوند مهمترین مسابقات این رشته ورزشی هستند؛

تنیس آزاد آمریکا
تنیس آزاد استرالیا
تنیس آزاد فرانسه
تنیس قهرمانی ویمبلدون
معیار مهارت در تنیس
در آمریکا و برخی کشورهای دیگر میزان مهارت بازی‌کنان تنیس با نظام رده‌بندی NTRP بیان می‌شود. این نظام را انجمن تنیس ایالات متحده در سال ۱۹۷۹ مطرح کرد و تاکنون به کار می‌رود. در این نظام مهارت بازی‌کن با عددی بین ۱٫۰ تا ۷٫۰ بیان می‌شود. اعداد دیگر که میان این دو عدد قرار دارد هریک به اندازه ۰٫۵ از عدد پیشین بیش‌تر است. بدین ترتیب سیزده رده داریم. در زیر توضیح هریک از این سیزده رده آمده است:

۱٫۰ این بازی‌کن تازه می‌خواهد تنیس را شروع کند.
۱٫۵ این بازی‌کن تجربه‌ای ندارد و بیشتر در تلاش است که توپ را در بازی نگه‌دارد.
۲٫۰ این بازی‌کن به تجربه بیشتر نیاز دارد. ضربه‌های او آشکارا اشکال دارد ولی می‌داند که در بازی تک‌نفری با دونفری باید چگونه و کجای زمین بازی کند.
۲٫۵ این بازی‌کن می‌تواند حدس بزند که توپ از کجا سر در می‌آورد ولی در رسیدن به آن مشکل دارد. می‌تواند با بازی‌کنی در سطح خودش چند ضربه پشت سر هم مبادله کند.
۳٫۰ این بازی‌کن در زدن ضربه‌هایی با توان متوسط نسبتا موفق و یک‌دست عمل می‌کند ولی نمی‌تواند همه ضربه‌ها را درست بزند و ضربه‌هایش از نظر جهت و عمق و توان تنوع ندارد. در بازی دو نفره بیشتر یکی جلو می‌ایستد و یکی عقب.
۳٫۵ این بازی‌کن در زدن ضربه‌های متوسط به حد اطمینان‌پذیری رسیده ولی ضربه‌هایش هنوز عمق و تنوع ندارد. می‌تواند با حالت تهاجمی در جلوی تور بازی کند. در بازی دونفره دارد به همکاری تیمی نزدیک می‌شود.
۴٫۰ ضربه‌های این بازی‌کن چه در فورهند و چه در بک‌هند، و در کنترل جهت‌ها و عمق ضربه‌ها، اطمینان‌پذیر است. در اجرای لاب و والی و ضربه‌های از بالای سر موفقیت دارد. در ضربه‌های سرویس گاه باعث خطای حریف می‌شود. ممکن است رلی‌ها را به خاطر بی‌صبری ببازد. به روشنی در بازی دونفره همکاری تیمی نشان می‌دهد.
۴٫۵
۵٫۰
۵٫۵
۶٫۰
۶٫۵
۷٫۰ این بازی‌کن از راه جایزه‌های مسابقه‌های حرفه‌ای نان می‌خورد.
نیازمند نظرات شما

آنلاین MajiiiiiD

  • رییس حزب
  • *
  • ارسال: 2724
  • محتوا: 35
  • فعالیت
    خلاقیت
  • جنسيت : پسر
  • Awards کاربر با فعالیت خوب و مفید
    • Awards
  • محل تحصیل: 2nd Hell(i)
اپه (شمشیر بازی)
« پاسخ #4 : ژوئیه 03, 2010, 11:49:59 am »
اپه (به فرانسوی: épée) گونه‌ای شمشیر مورد استفاده در ورزش شمشیربازی است. واژهٔ اپه در فرانسوی به معنای شمشیر است.

مسابقات با اپه را مسابقات «اسلحه اپه» می‌گویند.

اپه در مقایسه با شمشیر سابر بیشتر با شمشیر فلوره همانندی دارد اما نسبت به فلوره تیغه سفت‌تری دارد که مقطع آن ۷-شکل است، محافظ دست آن هم بزرگ‌تر است و وزن آن سنگین‌تر.

در بازی نوع اپه، حملات با نوک شمشیر آغاز می‌شود و هدف حمله تمام بدن حریف است.

مسابقات جهانی و المپیک برای آقایان با استفاده از اسلحه فلوره، اپه و سابر و برای بانوان با اسلحه فلوره انجام می‌شود.

شمشیربازی نوین از سه گونه شمشیر نام‌برده استفاده می‌کند که اپه از دو شمشیر دیگر سنگین‌تر است و تنها اسلحه‌ای است که هدف‌گیری سراسر لباس حریف با آن مجاز است.

اپه‌های امروزی معمولاً تیغه‌ای به درازای ۹۰ سانتیمتر و وزنی برابر با ۷۷۰ گرم دارند هرچند وزن آن‌ها بسته به طراحی گاه به ۳۵۰ گرم هم می‌رسد
Money buy the power, I could buy all the real sh*t

آفلاین محمد حسن رضایی

  • شهروند خیلی کاربلد
  • *
  • ارسال: 59
  • محتوا: 0
  • فعالیت
    خلاقیت
  • جنسيت : پسر
    • Awards
  • محل تحصیل: دبیرستان علامه امینی میانه
تاریخجه ی کشتی در ایران
« پاسخ #5 : ژانویه 28, 2011, 05:13:15 pm »


در دوران صفویه و زندیه، کشتی و ورزش باستانی و پهلوانی رونق بی*سابقه*ای در ایران یافت به طوری که در هر شهر صدها پهلوان بنام وجود داشته است. در دواران قاجاریه علاقه به این ورزش چنان زیاد شد که در دوران ناصرالدین* شاه برای اولین بار شخصی به نام صاحب الدوله مأمور توسعه کار ورزش کشتی شد و به زودی کشتی چنان رواج پیدا نمود که در تمامی روزهای تعطیل پهلوانان در میادین شهر به کشتی گرفتن می*پرداختند. مسابقات کشتی پهوانی برای انتخاب پهلوان پایتخت نیز از همین ایام آغاز شد و بعدها به صورت یک سنت جاری همه ساله درآمد. برای انتخاب پهلوان پایتخت رسم براین بودکه پهلوانان را در روز مشخصی مصادف با یک روز از عید یا یک روز تعطیل در میدانی جمع می*کردند و کشتی گرفتن و اجرای مراسم را برپا می*نمودند و سرآمد پهلوانان را به عنوان «پهلوان پایتخت» معرفی می*نمودند. آقا محمد صادق بلورفروش، ابراهیم یزدی معروف به یزدی بزرگ،*پهلوان اکبر خراسانی، حسین یوزباشی، سیدحسن رزاز، سیداسماعیل کالسکه ساز و ... از کشتی*گیران و پهلوانان معروف آن زمان بودند.

از زمان رضا شاه زورخانه با فرهنگ جدید رونق بیشتری گرفت و در کنار زورخانه*ها، باشگاهها و ورزشگاهها هم شکل گرفتند. با تأسیس اداره تربیت بدنی و اجباری شدن ورزش در مدارس و پادگان*های نظامی، جوانان کشتی*گیر از زورخانه*ها روی به میدان*های ورزش نهادند و با اصول جدید و تحت تعلیم پهلوانان و مربیان قدیم و جدید به تمرین پرداختند.

مسابقات کشتی تا سال 1318 به صورت پهلوانی با رسم و رسوم خاص ایرانی ادامه داشت، اما از این سال به بعد با مطرح شدن مقررات بین*الملل، تغییر و تحولاتی در شیوه* کشتی گرفتن وطرز لبای پوشیدن کشتی*گیران پدیدار گشت.

ورزش کشتی با شرایط و خصوصیات و قوانین خاص هر ناحیه و منطقه از کشور انجام می*شده است و قواعد و آداب و رسوم محلی هر منطقه در این رشته ورزشی تأثیر فراوانی داشته است. از مشهورترین کشتی*های مناطق ایران می*توان به کشتی*های زیر اشاره کرد:

1- کشتی لوچو:
از ورزش های محبوب روستاهای مازندران است و چون جایزه کشتی*گیران را بر نوک یک چوب در وسط میدان آویزان می*کنند به آن لوچو گویند. جایزه؛ قواره پارچه، شال و ترمه و گاهی گاو یا گوسفند است که به همان چوب وسط میدان بسته می*شود.

2- کشتی با چوخه:
این کشتی در سراسر خراسان به ویژه قوچان، فریمان و اسفراین، رواج دارد و در فضای آزاد به اجرا در می*آید.

3- کشتی گیله مردی:
این کشتی چند صد سال است که در استان گیلان رواج دارد. در این کشتی هر جای بدن حریف با زمین تماس پیدا کند شکست خورده است. در این کشتی، علاوه بر کشتی گرفتن، ضربات با مشت نیز وجود دارد و کشتی گیران گیله مرد تنها یک شلوار تنگ استفاده می کنند و جایزه آن گاو، گوسفند، پارچه و... است و بعد از افتادن حریف، برنده به طرف تماشاچیان می*رود و با پریدن به بالا از تماشاچیان طلب پاداش می کند.

4- کشتی زوران پاتوله در کردستان
5-  کشتی لری در لرستان
6- کشتی جنگ (یا زوران) در منطقه الیگودرز
7- کشتی بغل به بغل در قزوین
8- کشتی آشیرما در آذربایجان شرقی
9- کشتی گرش در مناطق ترکمن نشین
10- کشتی عربی در میان ایلات و عشایر خوزستان
11- کشتی کمربندی در اصفهان
12- کشتی لشکرکشی در یزد
13- کشتی کج گردان در سیستان و بلوچستان به ویژه در روستاهای شهرستان زابل
14- کشتی دسته بغل در استان فارس یه ویژه منطقه ارسنجان

همگی این کشتی های محلی زمینه*ساز این ورزش است که در زندگی و سنت*های ما ایرانیان به قدری ریشه دوانیده که تبدیل به یک ورزش ملی شده است.

در سال 1317 حمید محمودپور که دارای تحصیلات عالی تربیت بدنی از دانشگاه ترکیه بود به تعلیم کشتی در ایران پرداخت. وی اولین تشک کشتی ازجنس اسفنج را در دانشسرای تربیت بدنی واقع در دروازه دولت تهران پهن نمود و فنون کشتی آزاد و فرنگی را آموزش داد. در زمان*های گذشته تشک کشتی وجود نداشته و به جز گود زورخانه، *کشتی روی زمین و خاک نرمی که روی آن می*پاشیدند انجام می*گرفت. محمودپور قبل از اینکه از تشک کشتی استفاده کند در ورزشگاه امجدیه روی چاله پرش ارتفاع برزنت می*انداخت و فنون کشتی کلاسیک را آموزش می*داد. در سال 1318 اولین دوره مسابقات کشتی آزاد قهرمانی کشور در ورزشگاه امجدیه تهران برگزار شد. نخستین باشگاه کشتی، باشگاه سلیمان خان پایین خیابان شاهپور سابق بود. اولین تیم کشتی خارجی، ترکیه بود که در سال 1326 به ایران آمد.

نخستین حضور بین المللی کشتی ایران در المپیک 1948 بود که مرحوم منصور رئیسی به مقام چهارم رسید. با آشنایی بیشتر کشتی*گیران با فنون کشتی، افتخارات زیادی نصیب کشتی ایران شد و بسیاری از قهرمانان ایران بر سکوهای جهانی قرار گرفتند. عبدالله موحد، غلامرضا تختی، ابراهیم جوادی، امامعلی حبیبی، منصور مهدیزاده، محمد ابراهیم سیف*پور، رسول خادم و.... از قهرمانان بنام جهان کشتی بودندکه افتخارات فراوانی در مسابقات المپیک و جهانی برای ورزش ایران به دست آوردند.

آنلاین Alikatooz

  • شهروند نیمه حرفه ای
  • *
  • ارسال: 380
  • محتوا: 2
  • فعالیت
    خلاقیت
  • جنسيت : پسر
    • Awards
  • محل تحصیل: Helli5
پاسخ : معرفی و تاریخچه رشته های ورزشی
« پاسخ #6 : ژوئیه 27, 2012, 11:12:46 am »
 ورزش بسکتبال در سال 1981 ميلادی توسط آموزگاری به  نام دکتر جميزناسميت ابداع و در استاديوم اسپرينگ فيلد ماساچوست به نمايش در آمد. در آن زمان به جای حلقه های گل از سبدهای مخصوص که به شکل زنبيل بودند استفاده می شد که توپ پس از گل شدن در درون آنها قرار مي گرفت که پس از هر بار گل شدن توپ را به وسيله نردبان از درون سبد بيرون می آوردند و به وسيله بين طرفين در جريان بازی قرار می دادند. هدف اصلی از ابداع چنين ورزشی ايجاد فعاليت در محيط سر بسته ای در فصل زمستان بود تا ورزشکاران بتوانند در اين فصل نيز فعاليت داشته و با ورزش فرم بدنی و وضعيت جسمانی خود را در حد مطلوب حفظ نمايند. به همين جهت تعداد بازيکنان نامحدود بود و هر دفعه می توانستند از هر تعداد دلخواه برای بازی استفاده نمايند که کم کم قوانينی برای انجام بازی و ساير قسمت ها وضع نمودند به طوري که تعداد بازيکنان هر طرف 9 نفر تعيين گرديد وسپس به 7 نفر تقليل يافت و بالاخره اين تعداد به 5 نفر تثبيت يافته است. هر بازيکن می توانست در موقع وقوع خط به جای کليه بازيکنان تيم خود پرتاب آزاد را انجام دهد. هر تيم می توانست از شروع تا پايان بازی توپ را در زمين خود به طور دلخواه نگهداری نمايد. هر دفعه که توپ گل مي شد بازی يا بين طرفين يا ( جامپ بال ) از وسط زمين ادامه می يافت. بازيکنان بلند قد می توانستند در نزديک سبد قرار گيرند و توپ را به آرامی در سبد جای دهند ( قانون سه ثانيه وجود نداشت ) با اجرای مسابقاتی چند زمينه تحول و پيشرفت بسکتبال را فراهم کردند ليکن بعد از جنگ جهانی اول ( 1918 ) بسکتبال ورزش رقابت آميز و بزرگی نشد. درآن ايام سعی شد توجه رؤسای مدارس و گردانندگان سازمان های ورزشی را به تعليم و آموزش بسکتبال جلب نمايند. با اين وجود و اين همه تلاش مداوم و پيگير تعليم بسکتبال برای مربيان حالت جنبی داشت و اساساً فعاليت آنها در ورزش های رقابت آميز ديگری مانند فوتبال آمريکائی متمرکز بود. چند سالی چنين وضعيتی ادامه داشت بعد از جنگ جهانی اول تدريجاً مربيان بسکتبال وضعيت ثابتی پيدا کردند و فعاليتشان مؤثر واقع شد و اين ورزش شناخته گرديد و به اروپا نيز کشيده شد در سال 1924 اولين مسابقات بين المللی بين تيم های بسکتبال فرانسه، ايتاليا، انگلستان و آمريکا در پاريس برگزار گرديد و از سال 1932 فدراسيون آماتوری بسکتبال در ژنو با نمايندگی چند کشور تشکيل شد و در مسابقات المپيک 1936 برای اولين بار 23 کشور در مسابقات رسمی بسکتبال شرکت نمودند و آمريکا قهرمان المپيک گرديد . امروز با اينکه ورزش بسکتبال يکی از سريعترين و پرطرفدارترين ورزش های جهان مي باشد و بعضی از اصول آن نيز تغيير يافته ولی هنوز اصول اساسی آن مانند زمان دکتر نايسميت که در سبدهای هلو انجام ميگرفت به قوه خود باقی است. اين ورزش توسط آقای فريدون شريف زاده به ايرانيان شناسانده شد و خدمات ارزنده ای برای پيشبرد ورزش بسکتبال انجام داد به طوري که برای اولين بار ايران در سال 1948 توانست در مسابقات المپيک لندن شرکت نمايند.
شراب که از اون لولیم تو این دنیا
وقتی خوردیم نیستیم دیگه سر پا
 اگه یه جو شانس داشتیم
ما رو شراب اثر میذاشتیم

آنلاین Alikatooz

  • شهروند نیمه حرفه ای
  • *
  • ارسال: 380
  • محتوا: 2
  • فعالیت
    خلاقیت
  • جنسيت : پسر
    • Awards
  • محل تحصیل: Helli5
پاسخ : معرفی و تاریخچه رشته های ورزشی
« پاسخ #7 : ژوئیه 27, 2012, 11:31:34 am »
 تعريف:
بازي بسكتبال توسط دو تيم انجام مي پذيرد كه هر تيم شامل 5 بازيكن مي باشد، هدف آنها عبور دادن توپ از حلقه و ممانعت از گل زدن تيم مقابل است. اندازه زمين بسكتبال بايد (28*15) يا (26*14) يا (24*12) باشد و ارتفاع زمين بازي تا سقف سالن بايد هفت متر باشد.
تمامي خطوط زمين بايد 5 سانتيمتر عرض داشته باشد: شعاع دايره ها بايد 08/1 متر باشد. اندازه تخته بايد 180 * 05/1 متر باشد كه با فاصله 09/2متر از سطح زمين نصب مي گردد.
يك بازي بسكتبال با يك سر داور و يك داور، منشي، وقت نگهدار مسؤول 24 ثانيه، مسؤول تابلو و يك ناظر فني مسابقات برگزار مي شود. بازي بسكتبال با 5 بازيكن شروع مي شود و با دو نفر هم مي توانند ادامه دهند كمتر از دو نفر بازي انجام نمي شود. بازي در چهار پريوت ده دقيقه اي انجام مي شود. بين ده دقيقه اول و دوم يك وقت دو دقيقه استراحت و بين ده دقيقه دوم و سوم كه نيمه اول هم ناميده مي شود يك وقت ده تا پانزده دقيقه استراحت و بين ده دقيقه سوم و چهارم يك وقت دو دقيقه اي استراحت انجام مي شود. تايم استراحت هر ده دقيقه، يك تايم استراحت يك دقيقه اي و ده دقيقه آخر تيمها مي توانند از دو تايم استراحت يك دقيقه اي  استفاده نمايند.




 
 2- تخلف ها:

سه ثانيه: زماني كه تيمي توپ را در اختيار دارد نبايد هيچ يك از بازيكنان آن تيم بيش از سه ثانيه در منطقه ذوزنقه تيم مقابل توقف نمايند. تمامي خطوط منطقه ذوزنقه جزء منطقه محدوده محسوب مي شوند .

هشت ثانيه: زماني كه بازيكني مالكيت توپ را در زمين دفاعي خود در اختيار مي گيرد بايستي در عرض هشت ثانيه توپ را از زمين خارج كرده و به زمين حمله ببرد.


24 ثانيه: اگر تيمي مالك توپ شده باشد. بايد در عرض 24 ثانيه توپ را وارد حلقه حريف بكند يا به طرف حلقه تيم مقابل شوت بزند در زدن شوت توپ بايد حتماً به حلقه بخورد تا 24 ثانيه صفر شود اگر توپ به تخته بخورد 24 ثانيه ادامه مي يابد و اگر توپ توسط تيم مقابل اوت شود باز هم 24 ثانيه ادامه مي يابد. 24 ثانيه موقعي صفر مي شود كه 1- خطا صورت بگيرد 2- بازيكن تيم مقابل با پا توپ را به اوت بياندازد. اگر دستگاه 24 ثانيه بوق بزند و توپ از دست بازيكن رها شده و در هوا باشد، اگر گل شود گل قبول مي باشد. اگر در هوا با دست بازيكني لمس شود  و گل شود گل مردود مي باشد .

رانينگ: موقعي كه بازيكن توپ را در دست گرفته و يك يا دو گام به اطراف برود، رانينگ نام دارد.
پاي پيوت: اگر بازيكني توپ را در دست داشته و يك پا را ثابت و پاي ديگر را به هر طرف كه بخواهد به حركت در آورد پاي ثابت را پاي پيوت مي گويند. اگر بازيكني با توپ با دو پا همزمان به زمين بيايد هر دو پاي او پاي پيوت مي باشد. اگر يك پاي خود را بلند كند پاي ديگر به عنوان پاي پيوت خواهد بود.




3- خطاها:

خطاي شخصي: 1- بلاك كردن 2- شارژ كردن 3- دفاع از پشت سر 4- تماس با دست  5 - نگهداشتن  6- استفاده غيرقانوني از دستها  7- هل دادن  8- اسكرين غير قانوني خطاي شخصي در تمامي حالات جهت بازيكن خاطي اعلام مي شود.

خطاي طرفين: خطايي است كه دو بازيكن مخالف روي همديگر در يك زمان انجام مي دهند.

خطاي غير ورزشي: خطاي شخصي است كه به طور عمد روي بازيكن با توپ و يا بدون توپ صورت مي گيرد و جريمه آن دو پرتاب آزاد و مالكيت توپ از وسط زمين مي باشد.

 

ديسكاليفه: هرگونه خطايي خارج از روحيه ورزشكاري را با ديسكاليفه (اخراج از زمين بازي) جريمه و دو پرتاب آزاد و مالكيت توپ از وسط زمين به حريف داده مي شود.

 

خطاي فني: خطايي است كه بدون برخورد بازيكن بوجود مي آيد. جريمه آن يك پرتاب آزاد با مالكيت توپ از وسط زمين مي باشد. خطاي فني براي بازيكن ذخيره دو پرتاب آزاد با مالكيت توپ و خطاي فني براي مربي و همراه تيم دو پرتاب آزاد و مالكيت توپ است.

 

خطاي تيمي: در هر ده دقيقه، تيمي كه خطاهاي انجام شده آن بيش از 4 خطا باشد، خطاي تيمي محسوب مي شود و جريمه آن دو پرتاب آزاد توسط بازيكني كه خطا روي آن اتفاق افتاده است انجام مي شود.
شراب که از اون لولیم تو این دنیا
وقتی خوردیم نیستیم دیگه سر پا
 اگه یه جو شانس داشتیم
ما رو شراب اثر میذاشتیم

آفلاین AliM

  • فسیل شهر
  • *
  • ارسال: 6161
  • محتوا: 240
  • فعالیت
    خلاقیت
    • Awards
تاریخچه کیک بوکسینگ
« پاسخ #8 : ژوئیه 27, 2012, 03:45:24 pm »

کیک‌بوکسینگ (به ژاپنی: キックボクシング) ترکیبی از رشته‌های رزمی موای تای، کاراته و بوکس است. کیک بوکسینگ ورزشی رزمی می‌باشد که تنها سی سال از تولد آن می‌گذرد. در کیک بوکسینگ ضربات دست، پا، زانو، آرنج و گرفتن همدیگر آزاد می‌باشد. ولی زدن حریفی که بر روی زمین افتاده ممنوع است. به طورکلی هدف از تمرینات کیک بوکسینگ دفاع ازخود، به دست آوردن آمادگی جسمانی و هم چنین به عنوان ورزش رزمی می‌باشد.
تاریخچه:
ریشهٔ اصلی کیک بوکسینگ به ۲۰۰۰ سال پیش در آسیا بر می‌گردد. کیک بوکسینگ ژاپنی در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی ایجاد و رقابتهای آن از همان دهه شروع شد. بنیان گذاران آن اوسامو ناگوچی و تاتسو یامادا می‌باشند. کیک بوکسینگ آمریکایی در دهه ۱۹۷۰ میلادی به وجود آمد. کیک بوکسینگ را می‌توان ورزش رزمی چند رگه دانست که درآن از روش‌های رشته‌های مختلف رزمی استفاده شده‌است.
نام گذاری:
اصطلاح کیک بوکسینگ به وسیله اوسامو ناگوچی ژاپنی برای نام گذاری رشته‌ای رزمی که از موای تای و کاراته الهام گرفته شده بود استفاده شد. او این رشته را در سال ۱۹۵۸ معرفی کرد. کیک بوکسینگ در واقع از دو قسمت (کیک = ضربه پا) و (بوکسینگ = مشت زدن) تشکیل شده که تکنیک‌های اصلی آن هم در مشت و ضربه پا می‌باشند.
روش مبارزه:
مسابقات در یک زمین مربع شکل ۱۶ تا ۲۰ فوتی که با طناب محصور شده برگزار می‌گردد. زمان بازی معمولاً سه راند سه دقیقهای می‌باشد. که ورزشکاران بین هر راند یک دقیقه استراحت می‌کنند. هر مسابقه توسط یک داور و یک پزشک کنترل می‌شود. و در هر راند سه قاضی به مبارزان امتیاز می‌دهند.


بنیان گذار کیک‌بوکسینگ در غرب جو لوئیس می‌باشد که پدر کیک بوکسینگ آمریکا نامیده می‌شود.

کیک بوکسینگ مانند تمام رشته‌های رزمی دارای کمربند و دان می‌باشد. این ورزش داخل رینگ برگزار می‌شود و گرفتن حریف در مسابقه خطا است و اگر در طول مسابقه بیش از سه خطا داشته باشی بازنده اعلام می‌شوی. در مسابقه یک داور وسط وجود دارد و سه داور کنار و یک قاضی وجود دارد. در بعضی از مسابقات که سطح آن پایین است زمان مسابقه ۲راند ۲ دقیقه‌ای است. به افرادی که در مبارزات کیک بوکسینگ شرکت می‌کنند فایتر می‌گویند.

آفلاین Mediyana

  • شهروند نیمه حرفه ای
  • *
  • ارسال: 363
  • محتوا: 9
  • فعالیت
    خلاقیت
  • جنسيت : دختر
    • Awards
  • محل تحصیل: حوزه ی شهید مطهری
پاسخ : معرفی و تاریخچه رشته های ورزشی
« پاسخ #9 : ژوئیه 28, 2012, 12:02:19 pm »
هنرهای رزمی نینجا                             

نینجوتسو در لغت به معنای هنر حرکت پنهان میباشد.
نین به مفهوم بردباری و تحمل است اما دلالت بر استقامت یا ملایمت نیز دارد.
جوتسو نیز به معنای هنر میباشد
وسیله ای برای دفاع از خویشتن و رسیدن به مهارتهای ویژه رزمی برای غلبه بر دشمن و نوعی باور کردن درون آدمی که آمیخته با طبیعت است
پیروان این مسلک را نینجا مینامیدند.
نینجا ها که در هنرهای رزمی استاد بودند, قادر بودند تا در مواقع خطر خود را به اشکال طبیعی و غیر طبیعی در آورند تا از دام دشمن بگریزند
نین جوتسو قبل از ورود به ژاپن فوشو نام داشت که به معنی هنر سیاه چینی بود,
که توسط آنها بسیار و به تدریج توسعه یافت و به هنر رزمی زیبا, سریع و منعطفی مبدل شد

پنج تمرین مختلف ویژگی این هنر را مشخص میکردند
تعادل --- چابکی --- قدرت --- استقامت --- مهارت های ویژه ...


نینجوتسو هنری است به لطافت گل ،به سختی فولاد ، به تندی رعد ...

یکی از جملات مهم در نینجوتسو :نینجوتسوکای آرامش در طوفان .

درجات در  نینجوتسو  :

 سیستم درجه بندی نینجوتسو به دو دسته تقسیم میشود ، این دو دسته عبارتند از کیو و دان


درجه بندی کیو :


 این درجه بندی برای هنرجویان عادی بوده و آنرا با بستن کمربند های رنگی نشان می دهند ( ملاک شماره کیو مِیباشد ، نه رنگ کمربند ) ملاک گرفتن کیو عبور از امتحانات سخت و دشواری است که لازمه مکتب قدرتمند نینجوتسو می باشد ، جالب است بدانید این درجه بندی کیو بر اساس 5 عنصر اصلی نیز می باشد در زیر شما را با درجه بندی کیو بیشتر آشنا می کنیم :


1-  کیو 10  : کمربند سفید

2-  کیو 9  :  کمربند زرد     ( کا گاکوسی : هنرجوی آتش )

3-  کیو 8  :  کمربند زرد    ( کا گاکوسی : هنرجوی آتش )

4-  کیو 7  :  کمربند بنفش

5-  کیو 6  :  کمربند بنفش

6-  کیو 5  :  کمربند بنفش

7-  کیو 4  :  کمربند سبز    ( فو گاکوسی : هنرجوی باد )

8-  کبو 3 :  کمربند قرمز    ( چی گاکوسی : هنرجوی زمین )     

9- کیو 2  :  کمربند قهوه ای

10-  کیو 1  : کمربند مشکی



درجه بندی دان :


در نینجوتسو پس از دست یابی به کمربند مشکی ، درجه بندی دان قرار دارد که شامل 15 دان جهانی (از 1 الی 15 ) می باشد که گرفتن آن به مراتب سخت تر بوده و احتیاج به وقت بسیار دارد و نمونه آن قبول شدن در تست ساکی است که برای گرفتن دان 4 لازم می باشد
بنابراین اگر می بییند یک هنرجوی مکتب نینجوتسو  با سابقه کار طولانی تر نسبت به یک رزمی کار دیگر دارای کمربند رزمی با رنگ پایین تر میباشد ، دلیل آن فقط سختی و گستردگی این مکتب نسبت به سایر ورزش های رزمی ( کاراته ، تکواندو ... ) می باشد.

حال در زیر به یک سری از القاب نینجوتسو می پردازیم :

شو شین شا : مبتدی ، کمربند سفید

اوچی دشی : شخصی که در خانه استاد خود در کنار کار تمرین می کند

کوهای : هنرجویی که درجه او از شما کمتر می باشد

سن پای : هنرجویی که درجه او از شما بالاتز است ، هنرجویی که حداقل 2-3 سال در خانه استاد خود کار کرده است

سنسی : لقبی است که شخص در بسیاری از هنرهای رزمی به دلیل حرفه خود می گیرد ، استاد

هو شی دو شی : درجه ای از معلمی که شی دو شی نمی باشد بنابراین زیر دان 5 است به شرطی که مدرک فوق را اخذ کرده باشد

شی دو شی :  استادی با دان 5 به بالا

شیهان : در مورد این لقب بحث های فراوانی است ، معمولا تا شخصی از طرف هاتسومی سنسی به این لقب خوانده نشود به او شیهان نمی گویند حتی اگر دان 14 داشته باشد

سوک : پدر خانواده

کانچو : پدر خانواده ، بنیانگذار روش جدید

رنشی : کمربند مشکی دان 3

شینوبی : نام دیگر و قدیمی تری برای نینجا ، کمربند مشکی دان 4

شینوبی میجین : رئیس نینجا ، کمربند مشکی دان 5

شینوبی شوجین : رئیس بزرگ ، کمربند مشکی دان 6

تاشی : با تجربه ، کمربند مشکی دان 2

یوشی : جنگجو  ، کمربند مشکی دان 1

« آخرين ويرايش: ژوئیه 29, 2012, 10:54:03 pm توسط Mediyana »
                                                                         پرواز را بیاموز
نه برای اینکه از زمین جدا باشی ، برای آنکه به اندازه ی فاصله ی زمین تا آسمان گسترده شوی

آفلاین مونا غریبی

  • شهروند کاربلد
  • *
  • ارسال: 28
  • محتوا: 0
  • فعالیت
    خلاقیت
  • جنسيت : دختر
    • Awards
  • محل تحصیل: فرزانگان 2
پاسخ : معرفی و تاریخچه رشته های ورزشی
« پاسخ #10 : ژوئیه 28, 2012, 12:20:08 pm »
مدیانا جون زحمت کشیدن رشته ی نینجوتسو رو معرفی کردن ،من هم بعضی از سلاح هاشو به شما معرفی می کنم .

شیکو و شوکو
 
شیکو نوعی پنجه تیغ دار است که روی کفش پوشیده می‌شود. شوکو پنجه تیغ داری است که مثل دستکش است. یکی از مزیتهای این ۲ سلاح اینست که میشه بوسیله این سلاح به راحتی از جایی بالا رفت و مزیت دیگه اینه که میشه با این وسایل ضربات مرگبار و کشنده به حریف زد.
 
بو (چوب)
 
یکی از مهمترین سلاحها برای یک نینجا محسوب می‌شود که حدود دو متر طول دارد و معمولا از چوبهای سفت و یا نی خیزران و تو خالی ساخته می‌شود. یکی از علل تو خالی بودن اینه که ضربات نینجا حالت شلاقی پیدا کنه و سریع حرکت کنه و همچنین یک نینجا قادر است که دارتهای سمی از درون آن پرتاب کند.
 
تیر و کمان
 
علاوه بر نینجاّها، سامورایی‌ها نیز از این سلاح استفاده می‌کردند. این سلاح انواع زیادی دارد. بلند و کوتاه و افقی که معمولا برای اثر بیشتر تیر این سلاح را در سم قرار می‌دادند. کونوایچی‌ها (زنان نینجا) معمولا با این سلاح آموزش می‌دیدند و در استفاده در این سلاح تبحر زیادی داشتند.
 
بوکن
 
شمشیر چوبی است که نینجاها معمولا برای آموزش از آن استفاده می‌کردند و این سلاح را هم از چوبهای سفت می‌ساختند. اغلب نینجاها ترجیح می‌دادند که به جای شمشیر واقعی از این سلاح استفاده کنند.
 
چیگیریکی
 
طول این سلاح حدود ۶۵ سانتی‌متر است و با یک زنجیر ۵ تا ۶ سانتی‌متری از یک طرف به یک توپ و یا حجم تیغدار متصل است و سر دیگر آن به یک چوب یامیله متصل است و می‌توان از آن بعنوان گرز استفاده کرد.
 
فوکیا
 
یکی دیگر از سلاحهای مهم نینجا فوکیا یا لوله‌ای است که بوسیله آن دارتهای سمی به دشمن پرتاب می‌کنند. همچنین از این سلاح می‌شود بعنوان لوله تنفس زیر آب هم استفاده کرد. حتی متسوبیشی را هم می‌توان توسط این سلاح به صورت دشمن پرتاب کرد.
 
هانبو
 
چوبی است که یک متر طول دارد و می‌شود از آن بعنوان چوب دستی استفاده کرد. همچنین بجای بوکن هم می‌توان از آن استفاده کرد.
 
هوکو
 
یک چوب بلند از جنس خیزران است که یک سای را که یک پهلو ندارد را به یک سر آن وصل می‌کنند. از آن در ضربات خنجری استفاده بسیار می‌کنند.
 
ناگیناتا
 
یک چون بلند است که به یک سر آن یک تیغه قوسدار نصب شده است.
 
کاکوته
 
حلقه‌ای است که از آهن یا چوب آبدیده درست می‌کردند. برای تاثیر بیشتر آنرا در سم می‌غلتاندند. کونوایچی‌ها با فشار دادن حلقه روی گلو بدون اثر زیادی آدم می‌کشتند.
 
شورایکن
 
شورایکن یا شوریکن (ستاره مرگ) سلاحیست کوچک، مخرب و ویران کننده، ساده ولی مرگبار. سلاحیست منجصر به فرد. به آن تیغ پرنده هم می‌گویند و از دوران موروماچی (۱۵۷۳-۱۶۲۳) به کار برده شد.
 
آشیارو
 
کشور ژاپن کشوری جنگلی و بارانی است. کفشهایی که نینجاها می‌پوشند به علت شکل خاصی که دارد باعث لو رفتن نینجا می‌شده به همین علت نینجاها از رد پاهایی که به شکل رد پاهای حیوانات از چوب می‌ساختند و یا از کف کفش خودشون کوچکتر بود و رد پا آنها را مثل رد پای کودکان می‌کرد استفاده می‌کردند تا تعقیب کنندگان گمراه شوند.
 
دوکا
 
یک قوطی کوچک است که نینجاها در آن مقداری ماده مخصوص حمل می‌کردند که برای روشنایی در شب و گرم کردن آنها در شبهای سرد عملیات کاربرد داشته است.
 
گاندو
 
از آنجاییکه معمولا نینجاها در شب، عملیاتهای خود را انجام می‌دادند؛ نیاز به یک منبع روشنایی داشتند. گاندو چراغ قوه زمان نینجاها بود. عبارت بود از یک قوطی گرد آهنی که یک دسته برای آن تعبیه می‌کردند و درون آن یک شمع قرار می‌دادند و بوسیله آن نور شمع را به هر جا که می‌خواستند متمرکز می‌کردند.
 
هاسامی بون
 
این هم وسیله‌ای برای گذراندن وسایل نینجا از روی آب بدون خیس شدن است.
 
کاگیناوا
 
این وسیله برای بالا رفتن از دیوارها کاربرد دارد و متشکل است از یک چنگک و ۴ تا ۵ متر طناب. از این وسیله برای تاب خوردن نیز استفاده می‌کردند و حتی میشد از آن بعنوان سلاح هم استفاده کرد.
 
کاماایکادا
 
این هم وسیله‌ای است شبیه به یک کلک که نینجا می‌توانست آنرا سریعا بسازد و بوسیله آن بتواند از آب بگذرد.
 
کوسوری بین
 
نینجاها همیشه با خود یک قوطی کمکهای اولیه که شامل وسایل پانسمان و ضدعفونی و مرحم و پماد با خود حمل می‌کردند و از آن هنگامیکه زخمی می‌شدند استفاده می‌کردند. همچنین می‌توانستند در آن سم و پادزهر هم حمل کنند.
 
میزوگومو
 
وسیله‌ای ارتجاعی و قابل بادکردن برای گذر از رودخانه و آب است که نینجا با بادکردن این وسیله و قرار دادن کفشهایش روی آن می‌توانست روی آن معلق بماند. این کیسه‌ها را از پوست خرگوش و یا پوست اسب می‌ساختند.
 
متسوبیشی
 
وسیله‌ای است که بطور موقت و یا دائم دشمن را کور می‌ساخت. پوست خالی تخم مرغ، پاکتهای کاغذی و نی‌های بامبو را با مخلوطی از شن، براده آهن و فلفل و با موادی دیگر پر می‌شدند که نینجاها بوسیله این از دست دشمن فرار می‌کردند یا او را می‌کشتند. هر یک دانه متسوبیشی اگر درست استفاده می‌شد می‌توانست حداقل ۳ نفر را نابینا کند.
 
شیکورو
 
نینجاها معمولا با خود یک اراه کوچک حمل می‌کردند با بتوانند دیوارهای آن زمان ژاپن را سوراخ کنند و به استطراق سمع بپردازند. این اره‌ها طوری بودند که سوراخ طرف نینجا بزرگ و سوراخ طرف دیگر کوچک بود.
 

شینوبی بون
 
نینجاها برای گذر از رودخانه‌های بزرگ و پهن نیازمند وسیله‌ای بودند تا آنها و وسایلشان را از آن عبور دهد. این وسیله یک قایق بزرگ بود که در کیفی مخصوص حمل می‌شد. نینجاها در مواجه با رودخانه آنها را بهم وصل کرده و از رودخانه رد می‌شدند.
 
بمبهای دودزا
 
شاید یکی از مشهورترین ابزار یک نینجا باشد. هنگامی یک نینجا با چند نفر درگیر میشد با استفاده از این ابزار از دست آنها می‌گریخت.
 
شینوبی کای
 
این نیز قایقی برای نینجا و وسایلش است که از قطعات بامبو و یک پره در ته آن تشکیل شده است.
 
توجیمه
 
تشکیل شده از یک میله که دو طرفش چنگک دارد. از آنجائیکه درهای قدیم ژاپن از کنار باز می‌شد؛ نینجا از این وسیله استفاده می‌کرد تا درها را بسته نگهدارد.
 
تاروایکادا
 
مانند ظرفی بود که برای گذر از رودها و نهرهای کم عمق از آن استفاده می‌شد. نینجا هر کدام از پاهای خود را درون یکی از این ظرفها می‌کرده و از آب رد می‌شد.
 
تیسوگی بون
 
این هم یکی دیگر از ابزارهای عجیب نینجا بود. قایقی بود که در خشکی از هم جدا بوده و هر نینجا قطعه مخصوص خود را حمل می‌کرد. ولی برای گذر از آب آن قطعه‌ها را به هم متصل کرده و از آب می‌گذشتند.
 
کاماس
 
یک نوع داس است که معمولا از آن جفت استفاده می‌کنند. تمام ضربات سریع و مورب را با این سلاح می‌توان انجام داد. طول تیغه این سلاح حدود ۲۵ تا ۳۰ سانتی‌متر بوده و دسته آن مقدار بلندتر است.
 
نکوته
 
این سلاح مخصوص کونوایچی‌ها است که مانند حلقه‌های پنجه است که فقط به سر انگشتان می‌رود. این سلاح معمولا سمی بوده و بهترین جا برای ضربه زدن چشمان دشمن است.
 
نانچیکو
 
سلاح معروفی است. نیازی به توضیح نیست
 
کوساری گاما
 
این سلاح هم یک داس است که به سر آن یک زنجیر بلند نصب است که به سر زنجیر هم حجمی آهنی وصل است. از داس برای ضربه زدن و از زنجیر و وزنه برای به دام انداختن حریف و یا سلاحش استفاده می‌کنند. یک دور چرخش حلقه دور حریف کافی بود تا نینجا کار دشمن را بوسیله داس تمام کند. این سلاح را نینجا از وسایل کشاورزی اختراع کرده‌اند.
 
کیوکتسوشوگی
 
می‌شود گفت نوعی چاقو است که به طنابی از جنس موی اسب و یا موی زنان تهیه شده و به سر دیگر طناب حلقه‌ای نصب شده که از این حلقه برای به دام انداختن سلاح دشمن استفاده می‌شد.
 
مانریکی گوساری
 
یک زنجیر ۱ متری اسصت که به دو سر آن وزنه وصل است که از این سلاح برای دفاع از خود استفاده می‌شد. ولی وقتی این سلاح در دستان یک نینجا باشد می‌تواند خیلی خطرناک باشد. وقتی یک سر آن در دستان نینجا است می‌شود از آن بعنوان یک شلاق استفاده کرد و آنرا چرخاند و ضربه سختی به دشمن وارد کرد.
 
اونو
 
این سلاح یک نوع تبر جنگی است که قویترین سلاح برای خراب کردن دروازه‌های آن زمان بود. این سلاح می‌تواند اسب سوارها را به زمین بیاندازد و هر کسی را که بخواهد با سلاح پست‌تری بجنگد را از میان بردارد.
 
شوبو
 
این سلاحی است برای فشار دادن نقاط حساس بدن (دیم ماک)، گردن بهترین جا است.
 
تانتو
 
یک چاقو است که از مهمترین سلاحهای نینجاها است. این سلاح از فولاد عالی مثل شمشیر سامورایی‌ها ساخته نمی‌شد ولی برای نینجا بعنوان سلاح چندگانه استفاده می‌شد. از آن برای سوارخ کردن زمین و ایجاد نهر آب و همچنین برای ضربه زدن و پرتاپ همانند شوریکن استفاده می‌شود.
 
نینجاتو (شمشیر نینجا)
 
شمشیرهایی که نینجاها حمل می‌کردند مثل سامورایی‌ها که از بهترین نوع فولاد بود و ماهها با دست کار می‌شد تا ساخته شود نبود. شمشیر نینجاها برخلاف شمشیر سامورایی‌ها که با هر ضربه باعث برش می‌شد و مرگبار بود باید بعد ضربه چرخانده می‌شد تا باعث مرگ شود. علت این بود که چون نینجاها را افراد خلافکار و کوهستانی می‌دانستند به آهنگرها که در شهرها بودند دسترسی نداشتند. نینجاتو ۵ سانتی‌متر کوتاه‌تر از شمشیر سامورایی است.
 
با اینکه شمشیر نینجاها خوب نبود ولی مزیتهایی داشت. مثلا غلاف آنرا برای حمل ابزار و یا وسایل حدود ۷ تا ۱۰ سانتی‌متر بلند می‌ساختند. همچنین نینجا از شمشیرش بعنوان یک پله برای بالا رفتن از دیوار استفاده می‌کردند. نینجاها معمولا از بوکن استفاده می‌کردند.
 
 جدا از خطر استفاده از شمشیر واقعی، نینجاها عقیده داشتند وقتی شمشیری کشیده می‌شود باید خونی ریخته شود و در افسانه‌ها آمده وقتی که نینجا شمشیرش را از غلاف بیرون می‌آورد هاله‌ای از انرژی دور آن را فرا می‌گرفت و باید گفت که شمشیر مهمترین سلاح یک نینجا است و باید احترام خاصی به آن گذاشت. در گذشته چون آداب بسیاری داشته ترجیح می‌دادند از بوکن استفاده کنند.
 
تسن
 
یا همان بادبزن که با ورقه‌ آهنی ساخته می‌شد و از آن بعنوان یک گرز استفاده می‌کردند. در داستانها آمده که نینجاها بادبزنها را سمی می‌کردند و وقتی کسی از آن استفاده می‌کرد میمرد. مدلهای گوناگونی دارد و نینجا می‌تواند با این سلاح باعث برشهای متعدد و مرگ شود.
 
تتسوبیشی
 
قطعات آهنی کوچکی هستند که دارای سرهای متعدد و تیز هستند و طوری طراحی شده‌اند که همیشه حداقل یک سر تیز آن رو به بالاست. در هنگام فرار، نینجا آنها را پشت سر خود می‌ریخته تا با فرو رفتن در پای تعقیب کنندگان آنها را زخمی کند و همچنین از آن بعنوان یک سلاح پرتابی استفاده می‌کند.
 
یاری
 
معمولا ۱۷۰ سانتی‌متر دسته و ۲ متر تیغه دارد و سلاحی مخفی درون خود دارد.

آفلاین . esfrwms .

  • کارگروه محتواسنجی
  • **
  • ارسال: 1055
  • محتوا: 26
  • فعالیت
    خلاقیت
  • جنسيت : دختر
  • Awards کاربر وفادار همیشگی و امین سایت
    • Awards
  • محل تحصیل: فرزانــگـان I تـهران
پاسخ : معرفی و تاریخچه رشته های ورزشی
« پاسخ #11 : ژوئیه 29, 2012, 12:13:39 pm »
پارکور

پارکور (به فرانسوی: Parkour) یا هنر جابجایی (به فرانسوی: L'art du déplacement) یا شهرنوردی به پیشنهاد گروه "رها" یک راه نوین برای تعامل با محیط اطراف فقط با استفاده از توانایی‌های انسان است. داوید بل، بنیان‌گذار پارکور در فرانسه می‌گوید: «جنبهٔ فیزیکی پارکور، غلبه‌کردن بر تمامی موانع پیش روست، درست مانند این‌که در شرایط اضطراری گیر کرده باشید. پارکور فقط صرف حرکات نیست، بلکه مجموعه‌ای هدفمند و دارای فلسفهٔ خاص خویش است. پس هدف پارکور، رسیدن به مقصد با استفاده از کاراترین، روان‌ترین و مستقیم‌ترین مسیر و مناسب‌ترین حرکات است که می‌تواند شامل دویدن، پریدن، بالا رفتن و خزیدن باشد.» «کارایی» یکی از مهم‌ترین مشخصه‌های پارکور است، و به این معنی است که لازم نیست حرکات سریع‌ترین باشند، بلکه باید مستقیم‌ترین و با صرف انرژی کمتری انجام شوند و همچنین مانع آسیب دیدگی دراز مدت یا کوتاه مدت شوند.

به کسانی که از اصول پارکور در زندگی خود بهره می‌برند «تراسور» گفته می‌شود.



تاریخچه پارکور

پارکور از زمانی که انسان نیاز به شکار کردن و شکار نشدن داشته، وجود داشته‌است. انسان‌ها به طور طبیعی گستره‌ای قابل توجه از حرکات و حالات ممکن را برای گذشتن از موانع به وجود می‌آورد. از آن گذشته، کودکان به سهولت و صورت بدیع و با نشاط حرکت می‌کنند، ولی ما هنگامی که شروع به حرکت آگاهانه می‌کنیم، آن ویژگی را از دست می‌دهیم. افراد زیادی در طول تاریخ بر روی حرکت انسان و بهبود آن کار کرده‌اند (از جمله عیاران کاغذباز).

اما پارکور به معنای خاص آن، توسط ریموند بل (Raymond Belle) که یک سرباز فرانسوی جنگ ویتنام بود پایه‌گذاری شد. او و همراهانش به‌دنبال به وجود آوردن یک روش کارا و مناسب برای «تعقیب و فرار» بودند. این فعالیت‌ها، سرانجام توسط فرزندش داوید بل (David Belle) بصورت مدوّن درآمد. داوید بیشتر عمر خود را صرف سامان‌دهی این ورزش کرد و نام «پارکور» را بر آن نهاد. او و دوستانش، از جمله سباستیان فوکان (Sebastien Foucan) که مشهورترین آن‌هاست، با آموزش‌های ریموند بل این ورزش را از ترکیب ورزش‌های مختلفی مانند ژیمناستیک و با هدف کمک‌کردن به دیگران در مواقع اضطراری، در حاشیه پاریس به وجود آوردند.



پارکور در ایران

اولین نشانه از حضور پارکور به صورت حرفه‌ای در ایران، امیرحسین ایمانی و کوشا فتحی‌نژاد در مستند سال ۲۰۰۳ لندن بپر (Jump London) بود. هدف این فیلم نشان دادن گسترش پارکور در دنیا بود، برای همین منظور از گروه‌های مطرح و فعال پارکور در دنیا تقاضای همکاری نمودند و گروه irPk که بعداً به رها تغییر نام داد نیز در این پروژه همکاری کرد. در آن زمان(۱۷ سپتامبر ۲۰۰۴) گروه اینترنتی Parkour_Iran توسط گروه irPk تشکیل شد که با وجود غیرفعال بودن هنوز دارای بیشترین عضو در بین گروه‌های پارکور است.

با گسترده شدن پارکور در ایران و احساس نیاز به آموزش حرفه‌ای تر، امیرحسین ایمانی در تابستان سال ۲۰۰۴ برای آموزش دیدن زیر نظر یکی از موفق‌ترین گروه‌های پارکور دنیا به لندن رفت.  و سایت www.urbanfreeflow.ir از تاریخ ۱۶ نوامبر ۲۰۰۴ با اجازه آن گروه شروع به کار کرد.

 در پاییز همان سال بود که این گروه به رها تغییر نام داد و در سال ۱۳۸۴ اولین دوره کلاس‌های پارکور با هدف انتقال تجربه‌هایشان در مجتمع ورزشی شهید چمران (بولینگ عبدو) برگزار کردند و وب‌گاه www.parkour.ir نیز شروع به کار کرد. :دی


پارکور چه چیزی نیست؟


پارکور حرکات آکروباتیک، بدل کاری، رقص، حرکات احمقانهٔ بدون توجه به عواقب آن و پرش‌های بلند بدون دلیل نیست
. هم چنین پارکور «حرکت‌های دلخواه» نیست بلکه مجموعه‌ای از حرکات از پیش تعریف شده و هدفمند است.


حرکات پایه

غلتیدن    Roll    غلتیدن به پهلو بصورتی که دست‌ها به زمین برخورد نکنند.
فرود آمدن    Landing    خم کردن زانو هنگامی که انگشتان پا با زمین برخورد می‌کنند (هرگز با تمام پا فرود نیایید)
تعادل    Balance    راه رفتن متعادل روی لبهٔ بالایی یک مانع
تعادل گربه‌ای    Cat balance    حرکت چهارپاگونه روی لبهٔ بالایی یک مانع
زیرمیله    Underbar,jump through    پریدن یا تاب خوردن از بین و زیر موانع برای ردکردن فاصله
ول‌شدن، جدا شدن    Dismount,swinging jump    پریدن همراه با چرخش و نوسان از روی موانع
جهش وارونه، جهش ۳۶۰    Reverse vault    پریدن از روی مانع با کمک دو دست همراه باچرخش ۳۶۰

 :دی :ایول:
« آخرين ويرايش: ژوئیه 29, 2012, 12:18:51 pm توسط رومینا.ا »
Throughout life... , people will make you mad, disrespect you and treat you bad.... .Let God deal with the things they do, cause hate in your heart will consume you too

آفلاین AliM

  • فسیل شهر
  • *
  • ارسال: 6161
  • محتوا: 240
  • فعالیت
    خلاقیت
    • Awards
کونگ‌فو توآ
« پاسخ #12 : ژوئیه 30, 2012, 12:18:47 pm »
کونگ‌فو توآ یک هنر رزمی ایرانی و یکی از سبک‌های ورزش کونگ‌فو است که بر بدن و روان سالم‌تر تاکید می‌کند.این ورزش با بهره‌گیری از تجربه ابراهیم میرزایی در زمینه‌های رشته‌های مختلف رزمی و جنگ‌های چریکی، در سال ۱۳۵۱ بنیان‌گزاری پس از گذراندن مراحل آزمایش در باشگاه سرباز (پهلوی سابق) فعالیت رسمی خود را با تاسیس دانشکده انشاء تن و روان در سال ۱۳۵۲ آغاز نموده‌است.

کونگ‌فو توآ دارای هفت مایگاه (بخش) است که به غیر از مایگاه اول که به حرکات فیزیکی و فعالیت‌های بدنی می‌پردازد، بقیه به جنبه‌های علمی، عرفانی و پزشکی در خصوص تن و روان اشاره دارد.

اصول اساسی کونگ‌فو توآ توسط ابراهیم میرزایی در کتابی به عنوان کاراته و ذن انتشار یافته‌است.

هم‌اکنون هزاران کونگ‌فو توآ کار در ایران و چندین کشور از جمله آمریکا، کانادا، هلند، ترکیه، آذربایجان، سوریه، لبنان، پاکستان، افغانستان، سوئد، هندوستان و بلژیک فعالیت می‌نمایند.
پیشینه:
ابراهیم میرزایی پس از گذرندان دوره‌های مختلف رزمی در رشته‌هایی همچون کونگ‌فو، کاراته، تکواندو و دوره‌های سخت تکاوری نزد مربیان بزرگ انگلیسی، ژاپنی، کره‌ای و آمریکایی در کشورهای مختلف و همچنین کسب درجاتی همچون دان ۷ افتخاری کاراته، دان ۴ تکواندو و مدرک دکترای تن و روان تا سال ۱۳۴۹؛ نگارش کتابی با عنوان کاراته و ذن را آغاز کرد که در سال ۱۳۵۱ انتشار یافت. سَبْک جدیدی از کونگ‌فو به نام "توآ" که در این کتاب به آن پرداخته شده، از همان سال مراحل آزمایش خود را در باشگاه سرباز (پهلوی سابق) گذراند و در نهایت در سال ۱۳۵۲ با تاسیس دانشکده تن و روان فعالیت رسمی خود را آغاز نمود.

از آن‌جایی که کونگ‌فو توآ با فیزیک بدنی جوانان ایران در آن دوره تناسب خاصی داشت، همراهان این ورزش توانستند موفقیت‌های چشمگیری در مقایسه با ورزش‌های رزمی دیگر در ایران کسب کنند. این امر موجب شد تا در کمتر از ۵ سال جمعیت زیادی به سوی این ورزش جذب شوند.[۸] اما در سال ۱۳۵۶ در پی اختلاف بین ابراهیم میرزایی و غلامرضا پهلوی (مسئول ورزش وقت)، دانشکده انشاء تن و روان تعطیل شد و جمعیت همراهان کونگ‌فو توآ در پارک‌ها، سالن‌های کوچک خصوصی و سوله‌های اجاره‌ای به فعالیت خود ادامه دادند.
پس از انقلاب اسلامی:
بلافاصله پس از پیروزی انقلاب اسلامی تقریباً تمام سالن‌های ورزشی باشگاه تاج تحت مدیریت و حفاظت همراهان کونگ فوتوآ قرار گرفت و فعالیت ورزشی با دیگر آغاز شد و کونگ‌فو توآ حدود ۲ سال موفقیت‌های چشمگیری را کسب نمود.[۱۰] در سال ۱۳۶۰ به سبب فعالیت‌های سیاسی ابراهیم میرزایی بار دیگر فعالیت باشگاه‌های کونگ‌فو توآ ممنوع شد و تا سال ۱۳۷۰ همراهان این ورزش به صورت مخفیانه به معرفی و آموزش این ورزش می‌پرداختند. در سال ۱۳۷۰ با پیگیری‌های مستمر همراهان این فعالیت کونگ فوتوآ با عنوان "انجمن کونگ‌فو توآ" به‌طور رسمی زیر نظر فدراسیون کاراته آغاز شد. در اواخر سال ۱۳۷۱ فدراسیون کونگ فو، ووشو و رزم آوران تشکیل شد و در سال ۱۳۷۸ به‌نام فدراسیون ورزش‌های رزمی تغییر نام یافت. در سال ۱۳۷۹ تحت عنوان کمیته مستقل کونگ فوتوآ فعالیت نمود و مجدداً در سال ۱۳۸۱ در زمره سبک‌های فدراسیون ورزش‌های رزمی درآمد.در طول این سال‌ها مسئولین کونگ فو توآ مانند سایر ورزش‌های رزمی آیین نامه‌ها، مقررات علمی و فنی، ارتقاء رتبه‌های فنی و مدارج مربیگری و داوری را تدوین نمودند . در سال ۱۳۸۴ به خاطرتلاش‌های مستمر همراهان پیشکسوت ودلسوختگان ومسئولین دولت، فدراسیون کونگ فو جمهوری اسلامی ایران تشکیل گردید. و در سال ۱۳۹۰ نام کونگ فو از این رشته جذاب ایرانی حذف شد و در حال حاضر این سبک با نام توآ در ایران و جهان فعالیت می‌کند.
توآ و جایگاه جهانی آن:
بعد از تلاش‌های شبانه روزی اساتید و مربیان و همچنین فدراسیون توآ در ایران اولین مجمع با نام ووکا با حضور ۲۵ کشور تشکیل شد . که بعد از حدود ۱ سال به ووتا تغییر نام داد . و در اولین حرکت سازمان جهانی توآ ، برگزاری اولین دوره کلاسهای بین المللی داوری و مربیگری بود که از تمام کشورهای عضو برای حضور در این کلاس‌ها شرکت کردند . و طولی نکشید که کشورهای عضو به بیش از ۵۰ کشور از ۵ قاره جهان رسید . سپس با برگزاری اولین دوره مسابقات جهانی توآ با حضور ۴۵ کشور . علاقه و قدرت روز افزون توآ در بین جوامع جهانی بار دیگر شکوفا شد . ورزش رزمی توآ که بر گرفته از فرهنگ و سنت ایرانیان ، پارسیان و دیگر اقوام ایرانی می‌باشد . متعلق به ایرانیان است و هیچ ارتباطی به کونگ فو چینی ندارد و تمام الفاظ آن از زبان پارسی سره گرفته شده‌است.

آفلاین . esfrwms .

  • کارگروه محتواسنجی
  • **
  • ارسال: 1055
  • محتوا: 26
  • فعالیت
    خلاقیت
  • جنسيت : دختر
  • Awards کاربر وفادار همیشگی و امین سایت
    • Awards
  • محل تحصیل: فرزانــگـان I تـهران
پاسخ : معرفی و تاریخچه رشته های ورزشی
« پاسخ #13 : اوت 13, 2012, 01:20:28 pm »
سپک تاکرا


سپک تاکرا ( Sepak takraw) ورزشی شبیه والیبال است که به‌جای دست از پا برای گذراندن توپ از تور استفاده می‌شود. این بازی از ورزش‌های بومی جنوب شرق آسیا است و در تایلند، مالزی، لائوس و اندونزی بسیار محبوب است.

سپک یک کلمه مالایی به معنای لگد زدن است و تاکرا در تایی به معنی توپ است.

این رشته در تایلند معمولاً فقط تاکرا نامیده می‌شود و در لائوس به تای تاکرا معروف است. در فیلیپین هم این ورزش به سیپا (Sipa) معروف است. والیبال با پا هم نام دیگری است که به این ورزش داده‌اند.


مسابقات بین‌المللی سپک تاکرا زیر نظر فدراسیون جهانی سپک تاکرا برگزار می‌شود و سپک تاکرا قهرمانی جهان (با عنوان جام پادشاهی) هرسال در بانکوک برگزار می‌شود. سپک تاکرا در برنامه مسابقات بازی‌های آسیایی و بازی‌های آسیایی داخل سالن هم قرار دارد.


سپک تاکرا از ورزش چینی کوجو (به معنی لگد پا) ریشه گرفته که از مسیر ارتباطات تجاری وارد جنوب شرق آسیا شد و از ۵۰۰ سال قبل در این منطقه محبوبیت یافت. این بازی در مالایا سپک راگا (به معنی لگد توپ خیزران) نامیده می‌شد.

شکل امروزین این رشته از دویست سال پیش پیدا شد. وزارت ورزش سیام در سال ۱۸۲۹ برای نخستین بار مجموعه قوانین سپک تاکرا را منتشر کرد.


گروهی به شکل دایره می‌ایستادند و با چوب به توپ ضربه می‌زدند و ساعت‌ها به این بازی می‌پرداختند و تا زمانی که توپ به زمین می‌خورد جزو امتیازات آن گروه محاسبه می‌شد و بسیار شبیه بازی ژاپنی کماری بود.

در سال ۱۹۶۵ تور به این ورزش اضافه شد و به چیزی شبیه والیبال امروزی تبدیل شد.




مقررات
اندازه زمین و ارتفاع تور بازی شبیه بدمینتون است و هر تیم ۳ بازیکن دارد. قوانین فعلی امتیازگیری در بازی تا حد زیادی شبیه والیبال است. اما چهار تفاوت مهم دارد که به شرح زیر است:

    *دست (از سر شانه تا پائین) تنها قسمت بدن است که استفاده از آن ممنوع است.
    **هر بازیکن می‌تواند قبل از گذشتن توپ از تور بیش از یک‌بار به آن ضربه بزند.
    ***هیچ چرخش و دورانی برای موقعیت‌های دفاعی یک تیم نیست.
    ****اگر توپ قبل از افتادن به زمین حریف با تور برخورد بکند یک امتیاز محسوب می‌شود.

سرویس

بازیکن زننده سرویس پای خود را روی دایره سرویس که در زمین تعبیه شده قرار می‌دهد ( پا باید کاملاً ثابت باشد) و بازیکنانی که در نیم دایره کناری در چپ و راست زمین (نیم دایره‌ای به شعاع ۹۰ سانتی‌متر که با خط وسط زمین و خطوط کناری مرتبط است) ایستاده‌اند، توپ را برای سرویسور پرتاب می‌کنند. پس از انداختن توپ برای بازیکنی که سرویس می‌زند ۲ بازیکن دیگر دوباره به موقعیت دفاعی باز می‌گردند.

هنگامی که بازی با ضربه سرویس آغاز می‌شود، مهاجم تیم می‌تواند از یک بار تا ۳ بار به توپ ضربه بزند.


کسب امتیاز

هر تیمی که بتواند ۲ ست از ۳ ست بازی را از آن خود کند برنده مسابقه خواهد بود. هر ست ۱۵ امتیاز دارد که در ست سوم تنها کسب ۶ امتیاز برای پیروز شدن تیم مقابل کافی‌ست.



توپ

دو نوع توپ در این ورزش مورد استفاده قرار می‌گیرد که یک نوع آن از پلاستیک و فایبر گلاس است و نوع دیگر که در گذشته به‌کار می‌رفت از خیزران و بامبو بوده است. توپ پلاستیکی از سوی انجمن آسیایی سپک تاکرا توپ رسمی مسابقات شناخته شده‌است.

وزن توپ بین ۱۷۰ تا ۱۹۰ گرم (وزن توپ برای آقایان با خانم ها متفاوت میباشد) و محیط آن ۴۰ سانتی‌متر است. این توپ کوچکتر از توپ هندبال و کمی بزرگ‌تر از توپ سافت‌بال است.

 

سران فدراسیون آسیایی سپک تاکرا (ASTAf) و فدراسیون جهانی سپک تاکرا (ISTAF) هر دو در بانکوک، تایلند مستقر هستند و حدود ۱۸ کشور نیز به عضویت آن درآمده‌اند.


Throughout life... , people will make you mad, disrespect you and treat you bad.... .Let God deal with the things they do, cause hate in your heart will consume you too

آفلاین AliM

  • فسیل شهر
  • *
  • ارسال: 6161
  • محتوا: 240
  • فعالیت
    خلاقیت
    • Awards
موی تای (بوکس تایلندی)
« پاسخ #14 : اوت 27, 2012, 09:59:23 am »
تای بوکسینگ یا موی تای یک هنر دفاع شخصی سنتی است. این هنر رزمی با بوکس متفاوت است زیرا در مبارزه آن، پاها، آرنج ها، زانوان و همچنین ضربات مشت به یک اندازه به کار می روند. بنابراین آن را می توان به نوعی یک هنر رزمی آزاد به شمار آورد. در یک رقابت تای بوکسینگ، پنج راند سه دقیقه ای وجود دارد که بین هر کدام از آنها دو دقیقه استراحت گذاشته می شود.

موی تای در سال 1650 میلادی و در زمانی که پادشاه Naresuen، حاکم کشور Siam توسط افراد کشور Burmese اسیر شد و برای آزادی خود پیشنهادی داد تا با دوازده نفر از قهرمانان رزمی کار این کشور مبارزه کند و آنها را شکست دهد متولد گردید.

او با موفقیت، همه این دوازده تن را شکست داد و تبدیل به یک قهرمان ملی گردید و از آن پس مردم کشور Thais با افتخار از این قهرمان رزمی کار خود یاد می کردند. این هنر رزمی حتی در زمان صلح هم مورد تمرین و آموزش سربازان قرار می گرفت و سربازان، بدون اسلحه با یکدیگر می جنگیدند و این گونه خود را آماده نگاه می داشتند.

در آن زمان، قوانین خاصی برای مبارزه وجود نداشت؛ رزمی کاران وزن کشی نمی شدند و راندی در کار نبود. بوکسورها پابرهنه مبارزه می کردند و مشت ها و بازوان خود را با طناب پوشانده و به طرز بسیار وحشیانه ای به یکدیگر حمله می کردند. متدهای آموزشی بسیار گسترده و مختلف بود.

می توان گفت که ریشه تای بوکسینگ را می توان در فرامین بودا هم پیدا کرد. آئین Ram Muag یک آئین سنتی و روحی است که در آن اصول انجام نزد و قربانی برای خدایان، احترام به والدین و آموزگاران، دوست داشتن دیگران، شاه و وطن اجرا می شود. در این آئین و همچنین در هنگام مبارزات موسیقی نواخته می شود که البته اخیراً فنون بوکس غربی نیز به تکنیک های موای تای راه پیدا کرده و متدهای آموزشی و تاکتیک های موی تای تحت تأثیر فنون غربی قرار گرفته اند.

در پنجاه سال اخیر، موی تای شهرت بیشتری پیدا کرده و دستکش های مخصوص، وزن کشی و راندهای سه دقیقه ای در این مسابقات لحاظ می شود. به خاطر طبیعت خشن تر و تکنیک های زیباتر و موی تای، مبارزان این هنر رزمی از احترام بیشتری در بین طرفداران رشته های رزمی برخوردار هستند

آفلاین Leni

  • تیم نویسندگان
  • *
  • ارسال: 230
  • محتوا: 10
  • فعالیت
    خلاقیت
  • جنسيت : دختر
    • Awards
  • محل تحصیل: دبیرستان عترت
پاسخ : معرفی و تاریخچه رشته های ورزشی
« پاسخ #15 : ژوئن 16, 2013, 05:48:25 pm »
تاریخچه ی والیبال در ایران و جهان
[/color]

سلام ؛ خب فک کردم شاید بهتر باشه چیزای بیش تری راجع به این رشته بدونیم و به همین خاطر تاریخچشو براتون گذاشتم . امیدوارم خوشتون بیاد .

در ابتدا این ورزش <مینتونت> نام گذاری شده بود و دلیل انتخاب این نام برای همگان نامعلوم بود. تحت تاثیر محبوبیت فراوان بسکتبال در بین عامه، <مورگان> تصمیم گرفت برای دانشجویان خود ورزشی را به وجود آورد که بازی از روی تور انجام گیرد و لذت بخش باشد. مورگان با استفاده از تویی توپ بسکتبال که به دلیل سبکی وزن، به دست ها آسیب نمی رساند، بازی را شروع کرد. با وجود اینکه به طور آهسته و کند از Y.M.C.A< > آغاز شد ولی طولی نکشید که در کلیه شهرهای <ماساچوست> و <نیوانگلند> عمومیت یافت. در اسپرینگ فیلد، <دکتر ت. آهالستیگ> با مشاهده بازی، <مینتونت> را به والیبال تغییر نام داد، زیرا قصد اساسی از بازی کردن، فرستادن و برگشت دادن (رد و بدل کردن) توپ از روی تور است که کلمه والیبال، در معنا، این نیت را مشخص می سازد.

با اینکه والیبال در آغاز، ورزشی سالنی بود ودر محل های سرپوشیده انجام می شد و اساسا برای فعالیت های سرگرم کننده پیشه وران و تجار اختصاص یافته بود ولی کم کم به زمین های روباز کشیده شد و به عنوان یکی از فعالیت های جالب توجه تابستانی درآمد و به شدت پیگیری می شد. در آغاز برای بازی والیبال قوانین خاصی تدوین نشده بود، هر فرد و در هر کشوری به میل خود و به طریق مختلف با توپ بازی می کرد. رفته رفته والیبال در مناطق و نواحی مختلف جهان گسترش می یافت. همانطور که هر ابداع یا اختراعی در آغاز با نواقصی همراه بوده و به مرور زمان تکمیل و رفع نواقص می شود، والیبال نیز از این قاعده مستثنی نبود و کم کم قوانینی برای این بازی وضع شد و روش ها و حرکات تکنیکی جایگزین حرکات قبلی گردید. در سال ۱۹۰۰ پذیرفته شد که امتیازات هر <ست> بازی ۲۱ پوئن (امتیاز) باشد. در سال ۱۹۱۲ سیستم چرخش به تصویب رسید. در سال ۱۹۱۷ پذیرفته شد که هر <ست> بازی ۱۵ پوئن (امتیاز) باشد. در سال ۱۹۱۸ تعداد بازیکنان هر طرف زمین ۶ نفر پیشنهاد شد، که مورد قبول عامه قرار گرفت.
در سال ۱۹۲۱ موافقت شد که هر تیم با ۳ ضربه، توپ را به طرف دیگر بفرستد. در سال ۱۹۲۳ اندازه زمین بازی ۸ ۱x ۹ متر تعیین شد. به مرور در سال های بعد، قوانین فراوانی برای این بازی وضع شد و در بسیاری از قوانین قبلی نیز تغییراتی حاصل گشت، که هنوز هم این تغییرات ادامه دارد و هر ۴ سال یک بار در کنگره جهانی والیبال تغییراتی در قوانین بازی به تصویب می رسد و در آخرین کنگره جهانی که در سال ۱۹۹۸ میلادی (۱۳۷۷ شمسی) هم زمان با برگزاری چهاردهمین دوره مسابقات والیبال جهانی مردان و سیزدهمین دوره زنان در ژاپن برگزار شد، با تصویب و تغییر قوانین مانند روش امتیازگیری با برد رالی، امتیازات ۲۵ برای ست های اول، دوم، سوم و چهارم و امتیازات ۱۵ برای ست پنجم و همچنین تصویب بازیکن دفاعی <لیبرو.> به کار بردن روش های جدید، دگرگونی و هیجان فراوانی در بازی والیبال به وجود آورده است.

اولین کشور خارجی که والیبال را پذیرفت، کشور کانادا و به سال ۱۹۰۰ بود. بازی والیبال در پایان سال ۱۹۰۰ به هندوستان و در سال های ۱۹۰۵ به کوبا، ۱۹۰۹ به پورتوریکو، ۱۹۱۰ به فیلیپین، ۱۹۱۲ به اورگوئه، ۱۹۱۳ به چین و ۱۹۱۷ به ژاپن و به تدریج از سال ۱۹۱۴ به بعد توسط سربازان قوای آمریکا و مستشاران و اشخاص دیگر به کشورهای اروپایی از قبیل فرانسه، چکسلواکی، لهستان، شوروی، بلغارستان و سایر کشورهای اروپایی معرفی شد و گسترش یافت. ولی به سبب بیگانه بودن این ورزش برای اروپاییان، در ابتدا امر قبول آن به کندی صورت می پذیرفت. فرانسه، چکسلواکی و لهستان۳ کشوری بودند که قبل از دیگران اقدام به تشکیل فدراسیون ملی والیبال در کشور خود نمودند. کشور شوروی که در سال ۱۹۲۳ اقدام به تاسیس انجمن ملی والیبال نمود، برای پیشرفت و دگرگونی آن فعالیت زیادی به عمل آورد.
اصولا شوروی از کشورهایی است که در پیشرفت تکنیک و تاکتیک والیبال و تنظیم قوانین در جهان، سهم بسزایی دارد و برای قهرمانی در مسابقات است که قدرت بزرگ جهانی به حساب می آید. کشورهای فرانسه، چکسلواکی و لهستان پس از تشکیل فدراسیون ملی مصمم شدند که با کمک کشورهای دیگر فدراسیون جهانی والیبال را تاسیس نمایند و در سال ۱۹۳۶ به هنگام بازی های المپیک در برلین آلمان در این زمینه فعالیت زیادی نمودند ولی با آغاز جنگ جهانی دوم و طغیان آن در اروپا اقدامات آنان متوقف شد. به طور کلی تغییرات و پیشرفت والیبال را می توان به ۳ دوره تقسیم نمود، دوره اول از سال آغاز تا سال ۱۹۱۸، دوره دوم از سال ۱۹۱۹ تا سال ۱۹۴۶ و دوره سوم از سال ۱۹۴۷ به بعد که تغییرات و پیشرفت اساسی والیبال در دوره سوم صورت پذیرفته است. پس از جنگ جهانی دوم، فعالیت های فراوانی برای حرکت جدید به والیبال مجدداً آغاز شد و اولین مسابقه جهانی در قاره اروپا، بین ۲ کشور فرانسه و چکسلواکی در شهر پاریس برگزار گردید.

پیگیری برای تاسیس فدراسیون جهانی والیبال ادامه یافت. مذاکرات بین ۳ کشور فرانسه، چکسلواکی و لهستان منتج به موافقت در جهت تشکیل کنگره ویژه برای تاسیس اتحادیه جهانی والیبال گردید. سرانجام در آوریل ۱۹۴۷ کنگره ای با شرکت نمایندگان ۱۴ کشور از سراسر جهان در پاریس برگزار و موافقت شد که فدراسیون جهانی والیبال F.I.V.B( ) تاسیس گردد که این فدراسیون در پاریس تشکیل شد و <پل لیبود> از کشور فرانسه به عنوان اولین رئیس فدراسیون جهانی والیبال انتخاب شد. به زودی کشورهای زیادی درخواست عضویت خود را برای پیوستن به فدراسیون جهانی والیبال اعلام نمودند که امروز این فدراسیون حدود ۲۱۷ کشور عضو دارد (سال ۲۰۰۷) و بیش از ۲۰۰ میلیون نفر از مردم جهان والیبال بازی می کنند. اولین رئیس انتخابی فدراسیون جهانی والیبال <پل لیبود> از کشور فرانسه تا سال ۱۹۸۴ (یعنی ۳۷ سال تمام) ریاست فدراسیون جهانی والیبال را با قدرت برعهده داشت و توانست با کمک سایر اعضا، این فدراسیون را در ردیف فعالترین فدراسیون ها و والیبال را در زمره بزرگ ترین ورزش های جهانی درآورد.
پس از تاسیس فدراسیون جهانی والیبال، کمیته های مختلفی در داخل آن به وجود آمد و برنامه مسابقات رسمی جهانی تنظیم و آغاز شد. در سال ۱۹۴۹ اولین دوره مسابقات جهانی والیبال برای مردان در پراگ و در سال ۱۹۵۲ دومین دوره مسابقات جهانی مردان و اولین دوره مسابقات جهانی زنان در مسکو برگزار شد. برنامه این مسابقات به طور منظم هر ۴ سال یک بار تاکنون در کشورهای مختلف انجام شده است. در سال ۱۹۹۸ دوره چهاردهم مسابقات جهانی مردان با شرکت ۲۴ تیم و دوره سیزدهم مسابقات جهانی زنان با شرکت ۱۶ تیم در کشور ژاپن انجام یافت. (تیم ملی والیبال بزرگسالان ایران در این مسابقات شرکت نمود) و به سبب اهمیتی که والیبال در بین ورزش ها به دست آورد، در سال ۱۹۶۴ مسابقات والیبال مردان و زنان به برنامه بازی های المپیک ۱۹۶۴ توکیو اضافه شد که تاکنون (سال ۲۰۰۷) در۱۱ دوره از بازی های المپیک برنامه های آن با اهمیت خاصی انجام شده است.
علاوه بر مسابقات قهرمانی جهان مسابقات والیبال مردان و زنان در سراسر جهان با عنوان های جام جهانی، لیگ جهانی، قهرمانی اروپا، پان آمریکن، قهرمانی آسیا، بازی های آسیایی، والیبال ساحلی، جهانی دانشجویان، قهرمانی آفریقا، ارتش های جهان، گراندپری زنان، راه آهن های جهان، قهرمانی ناشنوایان، قهرمانی معلولان، پارالمپیک معلولان، قهرمانی کشورهای عربی، چهار تیم برتر، جایزه بزرگ، ستاره ها و تورنمنت های جهانی و دوستانه و غیره در گروه های سنی نوجوانان، جوانان و بزرگسالان به طور منظم انجام می شود. در تاریخچه والیبال جهان باید کشور ژاپن را به عنوان دگرگون کننده تکنیک ها، تاکتیک ها و آمادگی جسمانی در والیبال معرفی نمود.


والیبال در ایران

لیگ برتر والیبال ایران به همت استاد ابراهیم نعمتی اولین داور جهانی والیبال ایران در سال ۱۳۵۴ تحت عنوان <جام پاسارگاد> در زمان ریاست فرهاد مسعودی (رئیس وقت فدراسیون والیبال ایران) با شرکت ۱۲ تیم در یک گروه آغاز و تیم دخانیات تهران، قهرمان شد. این جام در سال ۱۳۵۵ با همان تعداد تیم ادامه یافت که این بار استقلال تهران، قهرمان شد. در سال ۱۳۵۶ مسابقات با شرکت ۱۰ تیم آغاز که به سال ۱۳۵۷ نیز کشیده شد و استقلال بار دیگر بر سکوی اول تکیه زد.
در سال ۱۳۵۷ با اوج گیری انقلاب اسلامی ایران، تشکیلات ورزش و والیبال دستخوش تغییراتی شد و لیگ برتر در دستور کار قرار نگرفت. بالاخره در اواخر سال ۱۳۶۸ با انتصاب <محمدرضا یزدانی خرم> به ریاست والیبال از سوی دکتر حسن غفوری فرد رئیس وقت سازمان تربیت بدنی تحولات اساسی در ساختار والیبال به وجود آمد و لیگ برتر والیبال توسط سیدرضا هدایتی، هفتمین داور جهانی والیبال که مسئول اجرایی لیگ برتر شده بود، راه اندازی شد. در سال ۱۳۶۸ اولین دوره جام حذفی باشگاه های والیبال ایران در زمان پرویز خاکی رئیس وقت فدراسیون والیبال انجام گرفت که استقلال تهران با غلبه بر تیم گنبد قهرمان شد. دوران ریاست پرویز خاکی از سال ۱۳۶۶ تا ۱۳۶۸ بود و مسابقات والیبال ایران به صورت استانی انجام می شد که تهران قهرمان ۳ دوره لقب گرفت. از سال ۱۳۶۹ لیگ برتر والیبال با شرکت ۱۰ تیم تحت عنوان <جام فجر> شروع شد و تا سال ۱۳۷۷ که با این نام انجام می شد هر سال تعداد تیم ها به صورت عجیبی زیاد یا کم می شد. ۸ تیم، ۱۴ تیم، ۷ تیم، ۹ تیم و... تا اینکه در سال ۱۳۸۳ مسابقات با حضور ۱۸ تیم انجام شد.
[/size]
وقتی به ارزوهای محالم رسیدم فهمیدم گاهی ارزوها ارزو بمانندقشنگ ترند

 
:قلب: :قلب: :قلب:

آفلاین . esfrwms .

  • کارگروه محتواسنجی
  • **
  • ارسال: 1055
  • محتوا: 26
  • فعالیت
    خلاقیت
  • جنسيت : دختر
  • Awards کاربر وفادار همیشگی و امین سایت
    • Awards
  • محل تحصیل: فرزانــگـان I تـهران
پاسخ : معرفی و تاریخچه رشته های ورزشی
« پاسخ #16 : ژوئیه 30, 2013, 02:32:10 pm »
فوتـــــگلـــــف

فوتگلف یک رشته ی ورزشی جدیده و (همونطور که از اسمش مشخصه) میشه گفت فرزند گلف و فوتبال هست  :دی
قوانین این رشته هم تا حدودی شبیه قوانین گلف و فوتبال هست و شما باید با کمترین تعداد شوت، توپ رو به سوراخ های زمین بازی برسونید.


ریشه اصلی این ورزش هنوز مشخص نیست که از کجا اومده اما طرفداران اصلی و قهرمانانش در هلند زندگی می کنن.


 این رشته ورزشی به تازگی معروف شده و  در سال 2009 برای اولین بار ثبت شده...

این بازی در دو نوع 9 و 18 سوراخی برگزار میشه که همونطور که گفتم با تعداد ضربات کمتر باید توپ به سوراخ برسه.
و در حال حاضر هم تو کشورهای اروپایی در حال گسترشه
و در سال گذشته هم جام جهانی ش برگزار شده

زمین بازی باید مثل زمین گلف بزرگ باشه و هر بازیکن موظفه لباس فوتبالی و کفش استوک دار بپوشه. و از طرفی هم افتادن توپ توی آب یا خاک بازیکن رو حذف نمیکنه... ولی برای بیرون اوردن توپ باید تلاش بیشتری بکنه! :آره:
Throughout life... , people will make you mad, disrespect you and treat you bad.... .Let God deal with the things they do, cause hate in your heart will consume you too

آفلاین mohamad h@s@n

  • تیم مدیران انجمن ها
  • *
  • ارسال: 1388
  • محتوا: 39
  • فعالیت
    خلاقیت
  • جنسيت : پسر
    • Awards
  • محل تحصیل: دبیرستان شهید هاشمی نژاد 1
پاسخ : معرفی و تاریخچه رشته های ورزشی
« پاسخ #17 : اوت 26, 2013, 11:43:54 am »


ورزش راگبی و تاریخچه آن

راگبی یا راگبی فوتبال در مفهوم عام خود همه ورزش‌هایی را در برمی‌گیرد که از نوعی فوتبال که در مدرسه راگبی در انگلستان بازی می‌شد، ریشه گرفته‌اند. یعنی: راگبی ۱۵ نفره، راگبی ۱۳ نفره، فوتبال آمریکایی، فوتبال استرالیایی، و فوتبال کانادایی. البته امروزه راگبی فقط به همان دو ورزش اول گفته می‌شود.

تاریخچه راگبی

در داستان‌های مربوط به پیدایش ورزش راگبی آمده است؛ در سال ۱۸۲۳ ویلیام وب الیس دانش آموز مدرسه راگبی انگلستان در هنگام یک مسابقه فوتبال، توپ را با دست برداشته و شروع به دویدن با آن کرد. پس از آن با تغییر قوانین فوتبال ورزش جدیدی در مدرسه راگبی ایجاد شد. قدیمی‌ترین نوشته‌ای که این ماجرا در آن نقل شده گزارشی از جامعه راگبی در سال ۱۸۹۷ درباره وجه تسمیه این ورزش است.

اسناد موجود در مدرسه راگبی نشان می‌دهد که ویلیام وب الیس دانش آموز این مدرسه بوده و مدال افتخاری نیز به نام او در این آکادمی موجود است. اما مدرکی وجود ندارد که بر صحت این داستان گواهی بگذارد. هرچند نقش اساسی مدرسه راگبی در شکل گیری و تکامل راگبی غیرقابل انکار است و اولین مقررات این ورزش در سال ۱۸۴۵ در این مدرسه تهیه شده است.

یکی دیگر از ورزشهایی که در پیدایش راگبی تأثیر داشته، ورزش هارلینگ است که در ولز و کورن وال (ناحیه‌ای در جنوب اسکاتلند) بازی می‌شد. در این مسابقه بازیکنان برای رساندن یک توپ به دروازه حریف تلاش می‌کردند. دروازه‌ها معمولاً چندین کیلومتر از هم فاصله داشتند و به این ترتیب فرصتی برای مسابقات بزرگ و پرهیجان بین روستاهای هم‌جوار فراهم می‌شد. این ورزش در ولز کاناپان یا کاریاپان نامیده می‌شد.

در زندگی دنبال کسانی حرکت کنید که
هر چه به جنبه های خصوصی تر زندگی ایشان نزدیک شوید

تجلی ایمان را بیشتر می بینید ....