شعری که هیچ وقت فراموشش نمی کنید!!!

[zkhm]

دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد                    چون بشد دلبرو بایار وفادارچه کرد
عاشق این بیتم!

[سندباد]

دل میرود ز دستم صاحبدلان خدارا                            دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

[678]

امدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا

[سندباد]

تا تو نگاه میکنی کار من آه کردن است             ای به فدای چشم تو این چه نگاه کردن است

[YΣKƬΛ_]

این بیت رو معلم ریاضیم گفت: خشت اول چون نهد معمار کج / تا ثریا میرود دیوار کج

[مهدی خلیلی ........ شاید (منتظر او )!]

روزی ز سر سنگ عقابی به هوا خاست            واندر طلب طعمه پر و بال بیاراست

بر راستی بال نظر کرد و چنین گفت:                   «امروز همه روی زمین زیر پر ماست،

بـر اوج فلک چون بپرم -از نظـر تــیز-                   می‌بینم اگر ذره‌ای اندر ته دریاست

گر بر سر خـاشاک یکی پشّه بجنبد                    جنبیدن آن پشّه عیان در نظر ماست.»

بسیار منی کـرد و ز تقدیر نترسید                       بنگر که از این چرخ جفا پیشه چه برخاست:

ناگـه ز کـمینگاه، یکی سـخت کمانی،                   تیری ز قضا و قدر انداخت بر او راست،

بـر بـال عـقاب آمـد آن تیر جـگر دوز                        وز ابر مر او را بسوی خاک فرو کاست،

 بر خـاک بیفتاد و بغلـتید چو ماهی                         وانگاه پر خویش گشاد از چپ و از راست،

گفتا: «عجب است! این که ز چوب است و ز آهن!    این تیزی و تندیّ و پریدنش کجا خاست؟

چون نیک نگه کرد و پر خویش بر او دید                    گفتا: «ز که نالیم که از ماست که بر ماست.»

خیلی این شعرو دوست دارم

[A-HEART]

این یکی از شعر های سهراب...
من عاشقشم و با خودم میخونم و واقعا لذت میبرم:
                                  سوره تماشا
به تماشا سوگند و به آغاز کلام
واژه ای در قفس است...
حرف هایم مثل یک تکه چمن روشن بود
من به انان گفتم آفتابی لب درگاه شماست
که اگر در بگشایید به رفتار شما میتابد وبه انان گفتم که سنگ، آرایش کوهستان نیست...!
همچنانی که فلز گوهری نیست براندام کلنگ...
درکف دست زمین گوهر ناپیداییس...
که رسولان همه از تابش آن خیره شدند
                                                        پی گوهر باشید...لحظه ها را به چراگاه رسالت ببرید
و ممن انان را به صدای قدم پیک بشارت دادم
و به نزدیکی روز و به افزایش رنگ، به طنین گل سرخ پشت پرچین سخن های درشت...
وبه انان گفتم هر که در حافظه چوب ببیند باغی
صورتش در وزش بیشه شور ابدی خواهد ماند
هر که با مرغ هوا دوست شود
خوابش ارام ترین خواب جهان خواهد بود
هر که نور از سر انگشت جهان برچیند،میگشای گره پنجره را با آه...
زیر بیدی بودم برگی از شاخه بالا سرم چیدم...
گفتم:چشم را باز کنید آیتی بهتر از این میخواهید؟!
میشنیدم که به هم میگفتند سحر میداند،سحر
سر هر کوهی رسولی دیدند
ابر انکار به دوش آوردند

[ღ Floura ღ]

Tafavot miane mardo namard yekis,bayad zaman bogzarad ta befahmi mard kist.

[Hamed.ar]

مهر دلدار دل و دین از همه بی پروابرد       رخ شطرنج نبرد آنچه رخ زیبا برد
تو مپندار که مجنون سر خود مجنون گشت    از سمک تا به سماکش کشش لیلا برد
من به سرچشمه خورشید نه خود بردم راه      ذره ای بودم و مهرتو مرا بالا برد
من خسی بی سرو پایم که به سیل افتادم     اوکه میرفت مرا هم به دل دریا برد..
.......
 

[Black Diamond]

بی تو مهتاب شدم باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید
یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و درآن خللوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم اید تو به من گفتی از این عشق حذر کن
لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب ایینه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا که دلت با دگران است
تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن
با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم
سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو به سنگ زدی من رمیدم نه گسستم
بازگفتم که نتو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید
یادم اید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای دردامناندوه کشیدم
نگسستم نرمیدم ...ـ
رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم
نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم
بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم...

[seyede sara musavi]

در دیاری که در آن نیست کسی یار کسی
کاش یا رب نیافتد به کسی کار کسی

[Mohammad_Hosseini]

در دیاری که در آن نیست کسی یار کسی
کاش یا رب نیافتد به کسی کار کسی

در دیاری که در او نیست کسی یار کسی. کاش یارب که نیفتد به کسی کار کسی.


این درست تره!

[" Judy "]

الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها     که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها...
این شعرو خیلی دوست دارم و یادم نمی ره چون می خواستم برای اولین بار دیوان حافظ رو باز کنم و تا این شعرو دیدم خوشم اومد و همون روز حفظش کردم.

[Hivaaa]

شبا که ما میخوابیم  آقا پلیسه بیداره....ما خواب خوش میبینیم  اون دنبال  ....؟نمیدونم اینجاشو!ش(از خودم مینویسم!_ناهاره _)


یکی دیگه...باز تلفن زنگ میزنه  تو گوشم آهنگ میزنه من گوشیو  بر میدارم   میگم الو   سلام دارم....باباجونم صداش میاد   صدای   خنده هاش میاد....!هه بقیه اش هم حسش نیس!
یا ددوران مهد کودک بخیر

[G-Movement]

دشت هایی چه فراخ!
 کوههایی چه بلند!
در گلستانه چه بوی علفی می آمد!
من در این آبادی، پی چیزی می گشتم :
پی خوابی شاید،
پی نوری ، ریگی ، لبخندی.

پشت تبریزی ها ،
غفلت پاکی بود ، که صدایم میزد.

پای نی زاری ماندم، باد می آمد، گوش دادم:
چه کسی با من حرف میزد؟
سوسماری لغزید.
راه افتادم.
یونجه زاری سر راه ،
بعد جالیز خیار، بوته های گل رنگ
وفراموشی خاک ....

لب آبی
گیوه ها را کندم ، ونشستم ، پاها در آب :
« من چه سبزم امروز
و چه اندازه تنم هشیار است!
نکند اندوهی ، سررسد از پس کوه.
چه کسی پشت درختان است؟
هیچ ، می چرد گاوی در کرد.
ظهر تابستان است.
سایه های بی لک ،
گوشه ای روشن و پاک ،
کودکان احساس!جای بازی اینجاست.
زندگی خالی نیست:
مهربانی هست ، سیب هست ، ایمان هست.
آری تا شقایق هست زندگی باید کرد.

در دل من چیزیست ، مثل یک بیشه نور ، مثل خواب دم صبح
و چنان بی تابم، که دلم می خواهد
بدوم تا ته دشت ، بروم تاسر کوه.
دور ها آوایی است که مرا می خواند»
                                                                              زنده یاد «سهراب سپهری»

[Negar Angel]

تا تو نگاه میکنی کار من آه کردن است             ای به فدای چشم تو این چه نگاه کردن است

عزیزم میدونی این شعر از کیه؟ بقیش چیه؟ قبلش چیه؟ اگه کسی میدونه میشه کاملشو بزاره؟؟؟؟؟

[؟]

 یه شعر خیلی خیلی خیلی باحال از استاد خیام:
گویند کسان که بهشت با حور خوش است\
من می گویم که آب انگور خوش است\
بیا این نقد بگیرو دست از آن نسیه باز دار\
که آواز دوهل شنیدن از دور خوش است
 خیلی با این شعره صفا میکنم

[Raha T.]

يه شعر که يه خاطره خيلي خيلي تلخ باهاش دارم، ولي هميشه ميخونمش...
در نمازم خم ابروي تو با ياد آمد***حالتي رفت که محراب به فرياد آمد
از من اکنون طمع صبر و دل و هوش مدار***کان تحمل که تو ديدي همه بر باد آمد
شعر فوق العاده قشنگيه

[Michael ANGEL]

یار مرا،غار مرا،عشق جگر خوار مرا/ یار تویی، غار تویی، خواجه نگهدار مرا

[Negar Angel]

شبی مجنون نمازش را شکست                            بی وضو در کوچه ی لیلا نشست
عشق آن شب مست مستش کرده بود                   فارغ از جام الستش کرده بود
گفت: ای رب از چه خوارم کرده ای؟                        بر صلیب عشق دارم کرده ای
خسته ام زین عشق، دلخونم نکن                         من که مجنونم، تو مجنونم نکن
مرد این بازیچه دیگر نیستم                                  این تو و لیلای تو، من نیستم
گفت: ای دیوانه! لیلایت منم                                 در رگت پیدا و پنهانت منم
سال ها با جور لیلا ساختی                                 من کنارت بودم و نشناختی!